میدانی، خیلی وقت است که سعی میکنم طوری رفتار کنم که دیگران بهبه و چهچه کنند. خیلی وقتها نظراتم را به تیغ سانسور زبانم میسپارم تا کسی نگوید: بالای چشمت ابروست.
ولی خب، هیچ فایدهای ندارد. با حرف مردم قدم زدم تا به خیابان آرامش برسم، ولی نه؛ جز به اضطرابم نیفزود.
کمکم فهمیدم از تأیید مردم آبی برای دلم گرم نشد. شاید آب شور جلب توجه را هرچه بیشتر بنوشی، عطش دیده شدن بیشتر میگیری.
و باز تکرار شد: همان همیشگی .
چقدر مردم دیدند و پسندیدند و خریدند
و بریدند و تمام هیچکی نموند برام جز خُدام .
چهارشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۵ هجری خورشیدی