مقدمه علیمحمد پیرمردی بود که اهل به آب و آتش زدن در زندگی نبود؛ آدمی سادهدل که واقعاً یک روستایی شریف بود. اگر «دهاتی» را به معنای آدم بیغلوغش استفاده کنیم، علیمحمد از همان آدمها بود. چیزی از مال دنیا نداشت؛ یک خانه داشت، دو ساعت آب قنات که با آن یک باغ بادام ۳۰ درختی را آب میداد و چند بز و بزغاله. بچههای علیمحمد وقتی میدیدند پدرشان مال و منالی ندارد، دل به علیمحمد و صفاکوه نداشتند. عماد، پسر بزرگ علیمحمد، با نزدیک شدن به نمایندگان شهر در مجلس، مدیرکل یکی از شرکتهای پتروشیمی شده بود و بعد از دورهی مدیریت به آمریکا رفته بود. جواد، پسر وسطی علیمحمد، با دود چراغ فراوان به دانشگاه رفته بود و مهندس ناظر ساختمان در تهران شده بود. او هم نان مهندسیاش را میخورد؛ نان را در روغن میزد و نان خالیخور نبود. مراد، پسر سوم علیمحمد، از همان سن نوجوانی سراغ مکانیکی رفته بود و امروز در ۵۰ سالگی خانه و ماشینی در نیشابور داشت و دستش به دهانش میرسید. بهزاد، پسر کوچک علیمحمد، ولی کنار پدرش چوپانی میکرد و برای مردم کارگری میکرد. مراد یک بار به بهزاد گفته بود: ـ داداش، بری تهران پلاستیک جمع کن بشی، از موندن تو صفاکوه بهتره. بهزاد چیزی نگفته بود. یک دختر ۱۸ ساله به نام فرشته هم آخرین بچهی علیمحمد و تهتغاریاش بود. او با امیرحسین که ۳۵ ساله بود، در ۱۶ سالگی ازدواج کرده بود و حالا زندگی مستقلی در روستا داشت. مرگ علیمحمد یک شب که بهزاد و امیرحسین به مسافرت رفته بودند، علیمحمد با فرشته برای آب دادن به باغ بادام رفتند. علیمحمد مسیر جوی آب را برای عبور تمیز کرده بود و آب را از استخر قنات به طرف زمین جریان داد. علیمحمد همراه آب، مسیر را تا باغ بادام آمد. به ابتدای باغ که رسید، ناگهان چشمانش سیاهی رفت. پایش به سنگی گیر کرد و افتاد. سرش به شدت به تختسنگی خورد؛ همان سنگی که همیشه برای استراحت روی آن مینشست. از حال رفت و دستش به دور تنهی درخت بادام حلقه شد. صدای داد و شیون فرشته بلند شد. از جادهای که ۱۰۰ متر با باغ فاصله داشت، کسی صدای فرشته را شنید و برای کمک آمد. راننده خودش را به علیمحمد رساند و نبضش را گرفت. نبضی در کار نبود. علیمحمد تمام کرده بود.