ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

پست آخر مرداد ماه ۱۴۰۵ ((مرداد خانم چهلم هم رفت افسوس))

https://vrgl.ir/PcSrR

می‌خواستم پست آخر مرداد امسال را مثل پست آخر مرداد ماه سال پیش بنویسم، ولی واقعاً روم نشد سبک پارسال بنویسم؛ چون واقعاً حال آدم‌ها از پارسال تغییر کرده و بدتر شده است. خودم هم حال‌وهوایم مثل پارسال نیست.

اما چند خط نوشته امشب این است که من در زندگی، هر کاری را شروع می‌کنم، اولین جمله‌ای که به ذهنم می‌رسد این است: «کار من اصلاً ارزشی دارد؟ نکنه کاری که انجام می‌دهم، آن کاری نباشد که باید انجام بدهم؟»

دیروز، مثلاً، برای کسی رفته بودم کار کنم. با خودم می‌گفتم: «واقعاً من تمام تلاشم را دارم می‌کنم؟ حتماً طرف با خودش می‌گوید این اصلاً به خودش فشار نمی‌آورد! من دارم مفت‌خوری می‌کنم و کار سخت را صاحب‌کار انجام می‌دهد.»

کار، کوبیدن خرمن ارزن بود. یک طرف، دسته‌های بسته‌بندی‌شده‌ای که قبلاً توسط دستگاه درو شده بود، داخل خرمن‌کوب تراکتور ریخته می‌شد و یک خروجی هم داشت که کاه را از ارزن، گندم یا جو جدا می‌کرد.

من قسمت خروجی بودم و ارزن‌هایی را که دستگاه بیرون می‌داد، داخل کیسه می‌ریختم. پسر صاحب خرمن هم دسته‌های ارزن را داخل دستگاه می‌ریخت.

با خودم گفتم: «این پسره الان می‌گه خجالت نمی‌کشه؟ مرد گنده رفته ارزن مثل زن‌های روستا توی کیسه می‌ریزه و من باید خودم بیشتر کار کنم!»

ولی دیروز، آخرش من هم دسته‌ها را داخل دستگاه ریختم. دوازده ساعت برایشان کار کردم، ولی در تمام این مدت، مدام با خودم می‌گفتم: امروز واقعا من کارگربودم؟ یا کسانی که کارگری می‌کنند، یک جور دیگری هستند؟»

در نوشتن هم همین اتفاق برایم می‌افتد. وقتی گاهی متنی دیده نمی‌شود، حس می‌کنم حتماً بد نوشته‌ام. مثلاً همین «دنیاده» و «صداقت‌آباد» را که می‌نویسم، با خودم می‌گویم: «خیلی پیش‌پاافتاده و عامیانه و به‌دردنخور است. حتی این‌قدر ارزش نداشت که در بیشتر قسمت‌هایش، یک نفر هم نظر بگذارد.»

ولی با این حال، علاقه‌ام به نوشتن این جور داستان ها، نوشتنش را برایم شیرین می‌کند؛ گرچه دوست دارم بیشتر دیده شود.

البته شاید کاربران ویرگول کم شده‌اند، یا اصلاً آن‌قدر مطلب نوشته می‌شود که مطلب من در میانشان گم می‌شود.یا کمتر پست ها را می خوانند
دیگر دوست ندارم‌ درباره خودم درویرگول بنویسم؛ بیشتر شرح یک احساس ۴۰ ساله بود، هرچند ربط زیادی هم فقط به نوشتن نداشت.

در خیلی از مسائل زندگی، حس می کنم تنها متهمِ خراب شدن و بد شدن کار یا بد به نظر رسیدن کارها خودم هستم.


پی نوشت :اگر یک متن نا منسجم را مثل متن های قبل من می خوانید به بزرگیتون‌ببخشید شایدمطالب زیاد به هم مرتبط نبود .

شنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۵ خورشیدی

برابر با ۹ ربیع الاول ۱۴۴۸ قمری

۲۲ اوت ۲۰۲۶ میلادی

نوشته شده در همان لحظات آخر مرداد پارسال که اولین پست آخر ماهی را نوشتم.

سالروز آغاز امامت حضرت مهدی عج مبارک باد.


پستمرداد ماه
۲
۱
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید