ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۱ دقیقه·۱ ماه پیش

پستی در قطار اتوبوسی تهران-مشهد

شرمنده عکس بهتری نشد بگیرم.
شرمنده عکس بهتری نشد بگیرم.

به نام خدای مسافران

تقریباً ذهنم برای نوشتن قفل شده است. یکی دو روزی تهران بودم و الان هم در قطار نشسته‌ام تا به روستا برگردم.

قطار اتوبوسی است. به‌قدر وسعم سوار قطار شدم؛ البته به نظرم باز از اتوبوس بهتر است.

سوار قطار که شدم، قطار سردِ سرد بود. سرمایشی قطار روشن بود. چند نفر داد و هوارشان بلند بود که از سرما داریم یخ می‌زنیم، کولر قطار را خاموش کنید. یک نفر با مأمور قطار درگیری لفظی پیدا کرد و فحش داد. مأمور قطار گفت: «بیا بریم پیش رئیس قطار تا از قطار بندازت بیرون.» ماجرا بالاخره ختم به خیر شد. مأمور قطار می‌گفت: «تو گوشم بزن، ولی فحش نده؛ زن و بچه نشسته‌اند.»

خودم هم سردرد گرفتم و بی‌حوصله‌ام. باز گوارش میزان نیست. طاقچه را باز کردم کتاب «چشم‌هایش» را از بزرگ علوی بخوانم که سردرد امان نداد. خلقم تنگ است. گفتم با همین حال، یه پراکنده‌نویسی کنم و در ویرگول پست کنم؛ یادگاری بماند.

اول که سوار قطار شدم، آب معدنی ندادند. گفتم سر و ته همان آب خشک و خالی را هم انگار زدند! ولی ایستگاه ورامین آب را دادند. غذا هم لقمه نان و پنیری است که ظهر می‌خوریم . خدارو شکر

همین الان یک چای هم خریدم .

این هم یه پست معمولی در قطار اتوبوسی تهران ـ مشهد که البته من بین راه پیاده میشم.

مخلص دوستان ویرگولی

یکشنبه ۳ آبان ۱۴۰۵

قطار
۱
۰
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید