
به نام خدای مسافران
تقریباً ذهنم برای نوشتن قفل شده است. یکی دو روزی تهران بودم و الان هم در قطار نشستهام تا به روستا برگردم.
قطار اتوبوسی است. بهقدر وسعم سوار قطار شدم؛ البته به نظرم باز از اتوبوس بهتر است.
سوار قطار که شدم، قطار سردِ سرد بود. سرمایشی قطار روشن بود. چند نفر داد و هوارشان بلند بود که از سرما داریم یخ میزنیم، کولر قطار را خاموش کنید. یک نفر با مأمور قطار درگیری لفظی پیدا کرد و فحش داد. مأمور قطار گفت: «بیا بریم پیش رئیس قطار تا از قطار بندازت بیرون.» ماجرا بالاخره ختم به خیر شد. مأمور قطار میگفت: «تو گوشم بزن، ولی فحش نده؛ زن و بچه نشستهاند.»
خودم هم سردرد گرفتم و بیحوصلهام. باز گوارش میزان نیست. طاقچه را باز کردم کتاب «چشمهایش» را از بزرگ علوی بخوانم که سردرد امان نداد. خلقم تنگ است. گفتم با همین حال، یه پراکندهنویسی کنم و در ویرگول پست کنم؛ یادگاری بماند.
اول که سوار قطار شدم، آب معدنی ندادند. گفتم سر و ته همان آب خشک و خالی را هم انگار زدند! ولی ایستگاه ورامین آب را دادند. غذا هم لقمه نان و پنیری است که ظهر میخوریم . خدارو شکر
همین الان یک چای هم خریدم .

این هم یه پست معمولی در قطار اتوبوسی تهران ـ مشهد که البته من بین راه پیاده میشم.
مخلص دوستان ویرگولی
یکشنبه ۳ آبان ۱۴۰۵