برق، دومین شب متوالی است که میرود. چراغقوهی گوشی را روشن کردم و بیرون آمدم کمی بنشینم، اما حیفم آمد شارژ گوشی را تمام کنم. پناه بردم به یک چراغقوهی سربندی.
چه ظلماتی! صدای جیرجیرکها را ممتد میشنوم. کنار چراغقوه، پشهها بیداد میکنند و مدام به صورتم حمله میکنند.
با خودم میگویم این قصه، هر شبِ مردم در قدیم بود، ولی بعضیها باز هم آن زمان ناامید نشدند و موتور برق اضطراری سر هم میکردند.
بچه که بودم، یک روز داییام با آن تلویزیون سیاهوسفیدِ پیچیِ قرمز، با همان موتور برق اضطراری، هی داد میزد: «بیا، تلویزیون عُمان را گرفتم!» یادش بخیر.
الان که او را مسخره میکنم، یادم میآید چند سال بعد خودم هم با یک تلویزیون سیاهوسفید همان کار را میکردم. اینقدر جستوجو میکردم تا دبی اسپورت را میگرفتم؛ همچنین تلویزیون سوریه و، به قول جلال، «الخ».
حالا که ماه هم در آسمان نیست، در تاریکی نشستهام و مشغول پریشاننویسی شدهام.
بیخیال.