

این موقع سال که میشه، باید تدارک زمستون گوسفندا رو دید؛ کاهدون پر کنی براشون و جو، الان که وقت برداشتشه، زود بخری که ده بیست روز دیگه گرون نشه، مثلاً ۴۵ تومن نشه ۷۰ تومن.
دیگه دست و بال خالی بود، چارهای نبود که یه دونه از گوسفندا ببری میدون برا فروش. یک بَره نر بزرگ کلاً از پارسال مونده بود. امروز انگار باید میرفت تا تحویل قصاب بشه برای کشتن.
یکی از جوونهای ده یه پراید داره، همه چی باهاش میبره. چند روز پیش لباسشوییمون خراب شده بود، انداخت صندلی عقب، برد به شهرمون سبزوار. امروزم قرار بود ساعت ۵ بیاد تا بره رو تو صندوق عقب بندازیم و ببریم میدون.
خلاصه ساعت ۵ اومد. بَره رو گرفتیم بندازیم تو صندوق عقب، گیر داده بود که من نمیخوام چهارزانو بشینم. راننده هم با خالی کردن زیرپاهاش مجبورش کرد مثل گوسفند آدم بشینه. راه افتادیم.
وسط راه که میرفتیم، داشتم به یه ایده داستان فکر میکردم؛ اسم داستان «دنیاده و بهادر جهانخوره»، ولی در حد ایده است. من داستاننویس نمیشم. نمیدونم چرا، ناخودآگاه از به یاد آوردنش میخواست خندهام بگیره، ولی خودمو نگه داشتم، خوندمو خنده مرگ کردم تا آبرو نره.
به هر صورت، با اینکه اون جوون از بچههای ده بود، لام تا کام حرفی نزدیم. بالاخره به در میدون رسیدیم. دیدم ده تا ماشین در صفند که داخل میدون برن. بالاخره نوبت ما رسید. کارت عابر رو دم در میدون دادم به نگهبان، ۱۱ تومن حق ورود به میدون کشید.
خلاصه رفتیم پیش یه دلالی که همیشه گوسفندامو میبرم پیشش. امروزم بردم تو آغول آهنی که نرده داره، گوسفند رو انداخت. گفت: «چرا محرم نیاوردی؟ بازار شل شده.» البته یکی بعداً گفت از شلکن سفتکن جنگه، ولی من میگم از گرونی گوشت، مردم دیگه گوشت کمتر میخورن، پس نیازی هم به زحمات طاقتفرسای قصابی نیست.
هر چی بود، خبری از مشتری نبود. من رو کیلویی ۷۰۰ هزار تومن فکر کرده بودم، ولی اونا میگفتن ۶۰۰ تومن بیشتر نمیدیم. هر چی دلال زور زد، فایده نداشت. دلالای اونجا خیلی ایرادگیرند؛ بنیاسرائیل تو بهونهگیری تو جیبشون میکنن. یه روز میگن بازار نیست، یه روز میگن چاقه، یه روز میگن لاغره، ولی حرف اصلیشون و مرگشون اینه که میگن کم روغنه؛ یعنی نون نداره.یعنی من نمی دونم ۶۰۰ تومن می خرند از ما چطوری گوشتش ۲ میلیونه اینم از عجایب کشور ماست .
یه بنده خدایی هم اومده بود میدون، اونم یه بَره داشت، ولی مال اون از بره من جوونتر بود. آخرش بره اونو کیلویی ۶۹۰ تومن خریدند و بره منو که بیشتر از یک سال سن داشت، ۶۵۰ تومن.
بردیم برا وزن کردن. هر دوتاشون ۷۲ کیلو دراومدن. بعد با خودم گفتم: «حسین، اف بر گوسفند نگه داشتنت! بره کمسنتر یارو با بره تو یه وزن دارن. معلومه خوب نمیرسی.»
هر چی بود، گوسفندا رو بعد از تعیین وزن بردیم تحویل خریدار دادیم تا تو یه طویله بندازتشون. بعدم قبض میزان رو تحویل دلال دادیم تا پول رو از خریدار بگیره.
اون بنده خدا صاحب بره، ۷۲ کیلو رو ۶۹۰ زد، شد ۴۹ میلیون. منم ۷۲ کیلو در ۶۵۰ زدم، شد ۴۶ تومن.
صاحب بره گفت: «من کارتخون دارم، لازم نیست شماره کارت بِدَم به تو.» رفت کارتخونشو آورد، ۴۹ تومنشو کشید. به من گفت: «پول تورو شبا میریزم.» یه عکس هم از کارتم گرفت.
بعدش بهش گفتم: «عمو، برا کاه و جو پول میخوام، معطل نکنی.» گفت: «باشه.»
آخرشم به دلال گفتم: «چقدر باید تقدیم کنم؟» گفت: «هر گوسفندی ۱۰۰ تومنه.» با این خنسی در پول نقد هست و خودپرداز پول نمیدن اصلاً، مجبور شدم ۱۰۰ تومن پول نقد نازنینمو از ۲۰۰ تومن پولی که تو جیبم داشتم بدم دلال. یارو حداقل یه کارتخون نداره که کارت بکشی.
بیخیال... آخه چرا اینقدر من بدبختم که سید مهدار باید «اسنپنوشت با راننده خانم» بنویسه، من «پرایدنوشت با گوسفند» بنویسم؟ این چه سرنوشتی بود خدا .شوخی کردم.
عیب نداره، فدای سر سید.