
جناب دست انداز چند روز پیش پستی نوشتند و گفتند پدر ایرانی در روز پدر شرمنده است. بله، وقتی همسر و فرزندان چیزی میخواهند و پدر از تأمین آن ناتوان است، طبیعی است که شرمسار شود؛ اما چرا فقط پدر را یک «نانآور ساده» در جامعه تلقی میکنند؟ این چه فرهنگ غلطی است؟
پدر کیفپول نیست، عابر بانک هم نیست. پدر یعنی ریشه؛ یعنی اگر من هستم به سبب اوست. پدر موجود اضافهای در خانواده نیست. پدر – بلا تشبیه – چهارپا نیست که اگر بار سنگین آورد محترم باشد و اگر دست خالی برگشت، مجرم و متهم.
در ثانی، وقتی پدر ایرانی از صبح تا شب تلاش میکند اما جامعه حتی برای نان شبش چیزی به دستش نمیدهد، او نباید خجالت بکشد. شرمنده کسانی هستند که به گفته کارشناسان، از سال ۷۳ تا امروز بارها گفتند ارز را تکنرخی میکنیم، اما فقط قیمت دلار دولتی را بالا بردند و دلار بازار آزاد را مثل «سگ هار» رها کردند تا به جان مردم و معیشتشان بیفتد.
شرمنده کسانی هستند که به جای کار و حل مشکل، فقط در تلویزیون و سخنرانیها دردِدل میکنند. شرمنده آن مسئولی است که میگوید فلان شرکت ارز را برنگردانده است؛ مگر این به مردم ربطی دارد؟ برو و آن را بگیر؛ این وظیفه توست و بیعرضگی توست که ارز برنمیگردد.
شرمنده کسانی هستند که اگر نگوییم خیانت میکنند، دستکم شب و روز ترکِ فعل میکنند. شرمنده آن مسئولی است که بنزین و آب و برق مردم را گران میکند اما حقوقها را آزاد و دلاری نمیکند؛ حق کارگر را به اندازه خمس حقوقش میبیند اما برای سود دلال و رانتخوار و الیگارشی حد و مرزی قائل نیست.
حرف زیاد است؛ نخواستم سرعت نقد را خیلی تند کنم، خواستم حداقل «سرعت مجاز» را رعایت کنم. فقط میخواستم بگویم:
هی نگویید «پدر ایرانی شرمنده است».
پدر شرمنده نیست؛ شرمنده آن رانتخوار و مسئول بیکفایت است.