
یک مسئله برام پیش اومده، باید یکروزه برم تهران و برگردم.
گفتم تو همین فرصت که باید تا شهر مون برم تاسوار اتوبوس شم یک پست بذارم.
حقیقتش انگار روز بدون پست ویرگول یک چیز کم داره.
دیگه برام کلاً عادت شده: نوشتن یک پست تو ویرگول.
برام فرقی نداره چه حال خوب چه حال بد؛ مینویسم تا روزم خالی از عریضهنویسی تو ویرگول نباشه.
آره، خیلی وقتها کارمون شکایته از این دور و زمونه.
میایم تو ویرگول عریضهنویسی میکنیم، ولی هرچی هست جواب شکایتهامون رو ویرگول نمیتونه بده، هیچکس هم نمیتونه.
حداقل اگر مشکل حل نشه، دل سبک میشه.
شاید گفتوگو با دوستهای فرهیخته مثل شما ویرگولیها دید انسان رو نسبت به دنیا کمی بازتر کنه.
حقیقتاً پستهای خوبی در ویرگول میخونم.
مفاهیم عمیقی تو این متنها هست که بعضی وقتها بدون تعارف، درکش برای من کمسواد واقعاً مشکله.
یکم تمرکزم پایینه؛ متن دوبار یا سهبار شده میخونم تا بتونم حق معرفت رو ادا کنم و یک کامنت زیر نوشتههای شما ویرگولیها بذارم.
البته شما لطف دارید و نظر مثبت نسبت به کامنتها دارید که جای خوشحالیه.
خداییش تو این دو ماهی که مرتب در ویرگول نوشتم، فهمیدم تو این دور و زمونه همه سطحینگر نیستند و سخیف به دنیا نگاه نمیکنند.وشما هایی هستید که عمیق به دنیا نگاه می کنید وبسیار پر عمق و وزین می نویسید.
حالا به هر حال از همه شما کمال قدردانی رو دارم؛ به خاطر همینکه هستید.
همین برای حال خوب امثال من کافیه.
---پایان
یک پست اضطراری در کنار ویرگولی ها با تمام دوستی و عشق
۲۲ شهریور ۱۴۰۴ هجری خورشیدی