
مینیبوس قرمز بنز مش رجب همهی مردم ده مباداآباد را عاصی کرده بود. هر روز که آدمها سوارش میشدند، وسط راه مش رجب کاپوت ماشین و آستین پیراهنش را بالا میزد و مردم ذکر و صلواتی میفرستادند که بالاخره با این ابوقراضه روی شهر را ببینند.
تازه، خیلی از روزها یکی دو نفر بیشتر سوارش نمیشدند. بالاخره مش رجب مینیبوس را برای فروش گذاشت و در نهایت یه ون خرید.
همه منتظر مقدم ون در روستا بودند. مش رجب خودش گوسفندی خرید و تحویل دهیار داد و گفت: «این گوسفند را از طرف مردم و دهیاری سر ببر، بعدش هم بگو برای سلامتی راننده و ماشینش صلوات.»
روز موعود بالاخره رسید و قرار بود ون برای اولین بار برای مسافر گیری وارد مبادا آباد بشه.. همهی مردم در ورودی روستا جمع شده بودند و یک گوسفند بع بع می کرد. سلطانعلی هم با کارد ایستاده بود.
مش رجب از دور نمایان شد. همهی مردم به پچپچ افتادند و آمادهی استقبال ون بودند که بالاخره ون به ورودی رسید. گوسفند را روی زمین خواباندند، کارد را آماده کردند. مش رجب که از شور مردم به خاطر ورود یه ون کیف میکرد، دستش را دائم تکان می داد.گوسفند قربانی شد. سلطانعلی که گوسفند را سر بریده بود، کمی خون برداشت و روی ماشین کشید و گفت: «بترکه چشم حسود!»
ماشین وارد ده شد. آن روز ۱۰ نفر سوار ون شدند که یکیشون به اون یکی گفت: «به افتخار اینکه از شر مینیبوس مش رجب خلاص شدیم، امروز کارم که نداریم، با مش رجب میریم، شیرینی ماشینشم کرایه بهش نمیدیم.»
مش رجب که حرف این دو نفر را شنید، دست یکی از آنها را گرفت و از روی صندلی بلند و از ماشین بیرون انداخت و گفت: «اشتباه گرفتی، این ون از کمیته امداد نیومده!»
آن یکی هم خودش از روی صندلی بلند شد و از ماشین بیرون رفت و خودش حساب کار خودشو کرد.
مش رجب استارت زد. وقتی ماشین روشن شد، دید حالش خوب نیست. طرف چپ بدنش دردی حس کرد و همانجا تیر میکشید. به مسافرها گفت: «ببخشید آقایون، من احساس خفگی میکنم. بیرون برم یه هوایی بخورم، بعد میایم حرکت میکنیم.»
از روی صندلی بلند شد. به طرف پلهها که رفت، انگار که سرش گیج میرود؛ دیگر در حال خود نبود. پایش را که از ماشین روی زمین گذاشت، روی زمین افتاد.
همهی مردم دورش جمع شدند. یک نفر دستش را روی نبضش گذاشت و گفت: «مش رجب تموم کرده! حالا برای احتیاط یه زنگ به اورژانس بزنید.»
همهی مردم از ماشین پیاده شدند
و بالای سر مش رجب ایستادند.
سه شنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۵