خستهام نکن، افسردهام نکن، هوس انتشار دارم. چه کنم؟ منتشر کنم یا خفهوخوم مجازی بگیرم؟ درگیرم با خودم. گفتم ننویسم تا از شرش راحت شوم.
ای گور پدر این نوشتن که حالم را بدکرده؛ تا یک روز نمینویسی و منتشر نمیکنی، انگار آسمان به زمین آمده. خستهای نه؟ ویرگول هم خدا لعنتش نکند، شد جایی که انگار ترکَش از ترک مواد مخدر سختتر شده.
دلم میخواهد هر چه در مغز دارم بپاشم در این صفحه. ویرگول دیگر خسته ذهنم. به قول محمدرضا شاه، مدتی است احساس خستگی میکنم، مثل اینکه مدتی در ب و داغونم، در ب و داغون.
یا زده. ساعت پشت گوشی نشستن هم رکوردی است؛ نه از بس بیکاری، از بس فکرت آزاد است،ومثل دیگران مشغله نداری از بس در همان لحظه هم گوسفند میچرانی، داری در مغزت متن مینویسی. برو دنبال کار باشی برو فکری به حالت بردار مشغله ای بساز
تا لایک و کامنت کم میشود ناراحتی، تا یکمی میآید بالا دوپامین مغزت بیشتر میشود. اصلاً گور پدر همهی قولهایی که به خودم دادهام. همین امشب منتشر میکنم و اسمش را میگذارم «هوس انتشار».
ار ه، هوس انتشار داشتم، منتشر کردم. مغز در گیر، بره هر غلطی میخواد بکنه .می خوام این بچه متنو بندازم بغل ویرگول کور بشه بزرگ کنه مگه نگفته هرچی دلت می خواد بنویس.