
خیابان بارانی بود. کسی او را سوار نمیکرد. خیسِ خالی بود؛ درست مثل لباسهایی که باید چلاندشان. اما خودش از باران لذت میبرد.
برخلاف انتظارش، رهگذری چترش را به او تعارف کرد. لبخندی زد و گفت: «دوست دارم خیس بشوم.»
پیرزنی که از کنارش میگذشت گفت: «مادر، سرما میخوری.»
دختر شانهای بالا انداخت: «سیستم بدنم قویه، چیزی نمیشه. یه روز استراحت میکنم، خوب میشم.»
باران شدیدتر شد. مردم هر کدام دنبال پناهگاهی میدویدند، اما او انگار قطرههای باران را گلهایی میدید که از آسمان نازل شدهاند.
ناگهان عطسهای کرد. سرمایی نامحسوس در تنش دوید. همان لحظه ماشینی با سرعت از کنارش گذشت و صدای موسیقیاش در خیابان پیچید:
«نون عشق میخورم، منت نونوا ندارم... سینهسوختهی عاشقم، با کسی دعوا ندارم...»
دختر ایستاد. به آسمان نگاه کرد. باران روی صورتش میلغزید.
در کتابها نوشتهاند عاشق خیلی تنهاست، خیلی خسته است؛ جای باران بهاری روی چترهای شکسته است.
اما او چیز دیگری باور داشت:
«یک عاشق همهی دنیا را دارد. باید همهی چترها را بست، وقتی آسمان میبارد.»