ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۲ دقیقه·۱۰ روز پیش

همه غایبند و من حاضر

۲۰ سال بود که بازنشسته شده بود. درست آبان ۸۵ بود که دست از معلمی کشیده بود و دنبال کار آزاد رفته بود. گرچه از حقوق معلمی راضی نبود، ولی خب، معلمی را دوست داشت.

با خودش گفت: «چه خوبه برم مدرسه، یادی از گذشته کنم.»

زنگی به آقای شریفی زد و گفت: «می‌خوام امروز بیام مدرسه، یه خاطره‌بازی کنم.»

آقای شریفی لبخندی زد و گفت: «اختیار دارید، تشریف بیارید. آقای پالیزدار، مدرسه مثل خونه‌ی شماست.»

سوار ماشین شد، رادیو را روشن کرد و به مسیرش ادامه داد. لبخندی بر لبش نقش بسته بود؛ انگار دوباره قرار بود سر کلاس حاضر بشه.

خیابان‌ها همان خیابان‌ها بودند، اما تغییر کرده بودند. بالاخره به مدرسه نزدیک شد. از ماشین پیاده شد و سرش را بلند کرد، ولی تابلوی مدرسه همانی بود که بود:

دبستان پژوهش، تأسیس ۱۳۷۰

وارد مدرسه شد. زنگ آخر بود. بچه‌های کلاس پنجم ورزش داشتند و فوتبال بازی می‌کردند. دروازه‌بان یکی از تیم‌ها توپ را پرتاب کرد. اتفاقی توپ به صورت آقای پالیزدار خورد.

بچه‌ای که دروازه‌بان بود، از دروازه بیرون آمد و سراسیمه به سمت او رفت. نگاهی به صورت آقای پالیزدار کرد و حسابی عذرخواهی کرد.

آقای پالیزدار، با این‌که صورتش درد می‌کرد، دستی به سر پسر دروازه‌بان کشید و گفت: «فوتبال همینه؛ ممکنه توپ به داور هم بخوره. من که تماشاگرنما بودم!»

پسر از این حرف قهقهه‌ای زد و دوباره رفت و داخل دروازه ایستاد.

به سمت دفتر حرکت کرد و به سمت اتاق مدیر مدرسه رفت. به اتاق که رسید، در زد و وارد اتاق آقای شریفی شد.

آقای شریفی سلام‌وعلیکی کرد و رو به اوس عباس، سرایدار مدرسه، کرد و گفت: «دو تا چای بیار و یه مقدار از اون شیرینی که آقای رسولی آورده بود هم بیار.»

صحبت‌های بینشان گل کرده بود که ساعت ۱۲ و نیم شد و باید زنگ تعطیلی زده می‌شد. معاون مدرسه زنگ آخر را زد.

آقای شریفی به آقای پالیزدار گفت: «بچه‌ها که رفتند، شما و مدرسه یاد قدیما کنید. فقط اگه حال خوب پیدا کردید، سهم ما هم محفوظ!»

همه‌ی بچه‌ها کلاس‌ها را خالی کردند.

آقای پالیزدار گفت: «اگه اجازه بدید، من برم تو کلاسی که پنجم‌ها درس می‌خونند.»

آقای شریفی گفت: «مشکلی نیست.»

بلند شد و از راهرو گذشت. به در اتاق رسید. در را باز کرد. منتظر بود کسی برپا بدهد و او بگوید: «برجا، بفرمایید!»

در را که باز کرد، نیمکت‌ها تغییر کرده بودند. گفت: «برجا، بفرمایید!»

آقای شریفی که صدایش را شنید، پوزخندی زد و خیلی آرام، طوری که خودش بشنود، گفت: «آدم که پیر می‌شه، راست می‌گن حافظه‌شو از دست می‌ده!»

پالیزدار به سمت تخته رفت. ماژیک را برداشت که چیزی بنویسد. چیزی نوشت، ماژیک را کنار گذاشت و دستش را به هم زد و فوتی کرد و رفت روی میز معلم نشست.

دفتری را باز کرد و شروع کرد به خواندن:

«محمود صالحی...»

چند لحظه صبر کرد. اسم دوم را خواند:

«هادی عبدی، محمدرضا مهدی‌آبادی، صابر اقبالی...»

و همین‌طور ۳۰ اسم را خواند. کمی مکث می‌کرد و اسم‌ها را یکی‌یکی می‌خواند.

بعد گفت:

«چرا امروز من اومدم، ولی همه غیبت دارند؟»

یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵

مدرسه
۱
۰
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید