ممنونم از تو به خاطر همهی آنچه از خوبی در این ۱۶ سال ازت دیدم. شرمندهام به خاطر کارهایی که اضافه به سازمان برای زندگیمان انجام دادی و من نمیتوانستم کاری کنم که کمتر زحمت بکشی.
میدانی چرا بیشتر از کار و تلاشت نوشتم؟ برای این بود که در این زمینه چیزی ندارم جز شرمندگی، شرمندگی، شرمندگی؛ از خیلی از کمکاریهایم و از اینکه نتوانستم آنطور که باید در کنار تو برای زندگیمان تلاش کنم. شاید نتوانم گذشته را جبران کنم، اما خوب میدانم که تو چقدر برای زندگیمان زحمت کشیدی و من چقدر بابت همهی این زحمتها از تو شرمنده و ممنونم.
تشکر از اینکه شرایط روحی مرا درک کردی.
با اینکه آسم داری، باز هم با وجود سختیهایی که کار روستا برایت دارد، حتی بیشتر از من تلاش میکنی.
با اینکه من کلاً آدم ولخرجی هستم، ولی تو اهل صرفهجویی در زندگی هستی؛ به قدری که من از خودم شرمنده میشوم.
خیلی حرفها میتوانستم بزنم، ولی صادقانه و واقعی از خوبیهایت نوشتم. ولی یک گله هم دارم که نوشتههایم را نمیخوانی؛ اما این گله در برابر خوبیهای بیپایانت چیزی نیست.
تصور اینکه زندگیام غیر از مسیری بود که امروز با تو و نازنین و سجاد طی میکنم، با همهی سختیهایی که دارد، برایم اصلاً شیرین نیست.
پایدار و همراهم باشی، همسرم. ❤️