
ای کسی، گمشده فرض میشوی ولی پیداترینی. وای کسی که غایب ذکر میشوی ولی آشکارترینی. ای کسی، دور فرض میشوی و نزدیکترینی. ای که نبودهای از نظر بعضی ولی موجودترینی میان انسانها.
ای کسی، میخواهند ترا به خشم تعبیر کنند ولی مهربانترینی. و ای کسی، میبینی مرا با چشمان اشکآلود و دامانی پر از خطا و گناه، پس چشمهایت را از من برندار تا از نظرت محو نشوم. که اگر اینچنین شد، نیست و نابود میشود؛ همانطور که گفتهاند:
> «لولا الحجه لساخت الأرض بأهلها.»
(اگر لحظهای حجت خدا در روی زمین نباشد، زمین ساكنان خود را در کام خود فرو میبرد.)
چیزی برای عرض ندارم. اگر در نوجوانی در دفتر چند کلامی دلنوشته مینوشتم، امروز دیگر به هیچ عنوان پاکی نوشتن از پاکی تو و زیباییت را ندارم. همان موقع هم پاک نبودم ، فقط کمی زلالتر بودم.
چشمانم مانده به دستهای مهربانت و چشمان پرخیر و برکتت، و لبهای پر نجوا و دعایت تا گوش چشمی کنی و دعائی. ولی برای هدیه شعری، بر لب زمزمه میکنم از فصیحالزمان شیرازی که همیشه بر لب است و کاش روبرویت برزمین افتاده و فداکار زمزمه کنم:
> بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت
سر خم می سلامت، شکند اگر سبویی