
پاییز به نیمه رسید و چه جالب، آبان هم نیمبند شد.
آسمان ولی نبارید، حتی یک قطره باران.
هر روز لبهای دشت خشکتر میشود و چشمان قنات و رودخانه کماشکتر.
کمکم یادمان میرود که چه روزی آخرین باران بارید، و بعد از آن خورشید بر خیسِ کوچهها تابید.
هرچه هست، احساس میکنم آنکه ازدل مینویسد، بیدیدن باران، برای قشنگ نوشتار، کلی کمبود وجود دارد و دلش کمتر امید بهبود دارد
هرچه هست، باران فقط باریدن قطرهی اشکِ ابر بر صورت خشکیدهی زمین نیست؛ خودش جوهر نوشتار باران است.
آری، ما چیزی داریم که در نویسندگی فقط میتوان از آن الهام گرفت:آن باران است وچه زیبا که نامش «باراننویسی» باشد.
ولی از نوشتن که بگذریم، این فقط یک گریز بود به کمی قصارِ نگارشمان و تأثیری که باران بر آن دارد.
زندگی آب و نان میخواهد، و باران آب و نان میآورد.
از قدیم میگویند: «برو فکر نان باش، که خربزه آب است»،
ولی اگر آب نباشد، نان هم نیست، بیتعارف.
خدایا، هم زمین را پر از باران زیبا کن. 🌧️