
مینویسم و میگویم از تو،
با تمام دلخوریهایی که از تو دارم؛
که چرا مرا، در حالی که دیدنی بودم، ندیدی؟
و حرفهایم را، با آنکه شنیدنی بودند، نشنیدی؟
و زود رفتن را بر ماندن ترجیح دادی،
و فرار دل را بر قرارش مقدم داشتی.
من، تنها و بیکس،
بیکسی را با تمام پوست و استخوانم حس کردم.
ولی باز، تو ردپایی در نوشتههای من خواهی داشت،
چون تو دلیل نوشتههای امروز و دیروزم،
و اگر عمر امانم دهد، فرداهایم هستی و خواهی بود.
اصلاً بهانهی نوشتن و گفتنم،
از تو گفتن بود؛
وگرنه من کجا و نوشتن کجا...
من کسی بودم که در سیاهچالهای گیجِ باورهایم،
و در سرگردانیِ خیالهایم گیر کرده بودم،
و راه پس و پیش نداشتم.
تو بودی که دست دل مرا گرفتی
و به کوچهپسکوچههای ذوق
و کوچهباغهای شور و شعف بردی،
تا کمی از زندگی را بچشم
و نویسندهی حیات باشم، نه ممات.
وگرنه تاکنون،
در زندانِ سیهِ فکرهایم هلاک شده بودم،
یا زخمی، گوشهای در انتظار آمدنِ لحظهی بدرودِ زندگی بودم.
و این خطنگار،
تقدیم به هر که شور آورد؛
که آنکس که شور آورد، به دل نور هم خواهد آورد.
جمعه، ۱۶ آبان ۱۴۰۴