.

این یک تجربه شخصی است
نوشتنِ حالِ دل را خوب میکند؛ جملهای است که روانشناسان خیلی میگویند. در واقع نوشتن باعث تخلیه فشارِ روانی حاصل از افکار منفی و استرس میشود و وقتی انسان آنچه به قول معروف «در دلش بود» را بیرون میریزد، سبک میشود و آرامش مییابد. خیلی از جاها این راهکار توصیه میشود؛ مثلاً نوشتن در زمانِ نشخوار فکری یا حملهٔ اضطراب را مؤثر میدانند. اما آیا واقعاً نوشتنِ افکارِ آزاردهنده باعث آرامش روانی میشود؟ جای سؤال است.
تجربهٔ شخصی به من میگوید وقتی از دو ماه پیش شروع به نوشتن کردم، به هر حال برای نوشتنِ یک متن باید جنبههای خاص یک موضوع را بررسی کنی. مثلاً برای نوشتنِ مطلبی در موردِ «گذر عمر» باید سری به آرشیوِ گذشتهٔ زندگیات بزنی. حالا در این بین در گذشته هم حادثهٔ خوب بوده و هم حادثهٔ بد؛ هم خاطرات خوب و هم بد. اما یکی از جاهایی که انسان را فلج میکند نرسیدن به خواستههاست؛ در حالی که عمرت هم به میانهها میرسد.
مثلاً من دلم میخواست جایی در دنیای کثیفِ سیاست باشم؛شاید اشتباه باشد.
اما حالا در روستا زندگی میکنم. وقتی سراغِ نوشتن رفتم، تازه با خودم گفتم: ای دادِ بیداد، تو به خواستهات نرسیدی، پول هم که نداری؛ پس دیگر بدبختی. شاید سه ماه پیش این موضوع برایم اصلاً مهم نبود. یا سفید شدنِ ریش و مو — قبل از اینکه مطلبی دربارهٔ چهلسالگی بنویسم و بخوانم — چندان مهم نبود.
وقتی مسائلِ جامعه را هم بررسی کردم و خیلی از چیزها را نوشتم، حس کردم نوشتن بعضی از آنها بر دردِ دلم افزوده است. نمیخواهم آیهٔ یأس بخوانم، ولی احساس میکنم اعصابم ضعیفتر شده است. قبل هم اعصابم ضعیف بود؛ الآن بیشتر ضعیف شده؛ افکارِ منفی، احساسِ بنبست و غیره بیشتر سراغم میآیند. نوشتنِ نرسیدنها، نداشتنها، گذر عمر و پیر شدن را جلوی چشمِ آدم میآورد. بیشتر ، به جنبههای منفیِ اقتصادی توجه میکنند؛ کلاً چون ریزبینتر شدم — که برای نوشتن لازم است — مسائلِ منفی که باید بالاخره با آنها کنار آمد، بیشتر با من زندگی میکنند.
تقریباً سالها بود فکرِ خودکشی از ذهنم رفته بود، ولی اکنون گهگاهی جرقهٔ کوچکی میزند. هرچند من با اعتقاداتِ مذهبی در نطفه خفهاش میکنم، ولی به هر حال واقعیت این است که به ذهن میآید.
کتابی را سالها پیش میخواندم که محتوایش این بود: با نوشتنِ خواستهها و جملات تأکیدیِ مثبت میتوانی خواستههایت را محقق کنی و بازتعریفِ باورهای ضمیرِ ناخودآگاه را انجام دهی.

خوب، اگر فرض کنیم نوشتن اینقدر قدرتمند است، نوشتنِ این مسائل نه تنها حالِ دل را خوب نمیکند، بلکه خرابتر میکند. پس همیشه نوشتنِ «حالِ دل را خوب میکند» درست نیست. باید دید چه مینویسی؛ من که اینگونه بودم.