
با تو، هراس جایی بود که دل در آن سکنا داشت.
لشکرِ مرگ، قلعهٔ زندگی را محاصره کرده بود .
ماسک، تنفس را ،سخت کرده بود.
. تردید، مسئلهای بود که راهحلی جز الکل نداشت.
انگشتِ دستمان با دکمههای آسانسور، تونل وحشتی میساخت که خروج از آن با خدا بود.
سفرنامهها راوی چیزی نبودند جز آغازِ پیک جدید.
استودیو اخبار، قبرستانی شده بود که آدمها را در خود دفن میکرد و اعلامیهٔ فوتشان، را با آمار جانباختگان فریاد میزد.
پلِ دستهایمان ویران شده بود و هیچگاه دستهایمان به هم نمیرسیدند؛ انگار فاصله دوستداشتنی شده بود.
خانهٔ جسممان را زمینلرزهٔ درد میلرزاند؛
من هم لرزیدم، سه بار.
تو رفتی،
اما آهکِ روی اجساد برایم شوکرانی ساخت که هنوزم از آن مسمومم.
و واکسن، رویایی بود که آخر پیدایش شد و کمی تن لبخندمان را قلقلک داد؛
گرچه دیگر دیر شده بود و نوشدارو بعد از مرگِ سهرابهایمان شد.
با این حال، شکر.