
شاید مهمترین اتفاق پاییز ۹۰ برای من این بود که خبر دار شدم که چند ماه دیگر پدر میشوم. شاید الان، با این اوضاع اقتصادی، بچهدار شدن را مصیبت تلقی کنند، اما به هر حال دلم خوش بود و در آن روز خوشحال بودم که دارم پدر میشوم و از همه چیز خوشحالتر بودم که قدمی که قرار است فرا برسد، دختر است.
من از همان نوجوانی که به فرزند فکر میکردم، دوست داشتم یک دختر شیرین داشته باشم. فرزند دختر برایم جالبتر بود. حقیقتش، در یک شب زمستانی، کنار چراغ نفتی در اتاق کوچک خانه نشسته بودیم و تلویزیون روشن بود. مصاحبه آقای طالقانی، رئیس سابق فدراسیون کشتی، را پخش میکرد که از فرزندانش میگفت. گفت یکی از دخترانش نامش نازنین زینب است. من و همسرم این اسم را خیلی پسندیدیم و نام دختری که در ۴ خرداد ۱۳۹۱ به دنیا آمد، که مصادف با لیله الرغائب، شب آرزوها بود، نازنین زینب شد.
گرچه آرزو نام مورد علاقه من بود، ولی نازنین زینب دختر شب آرزوها شد.