
مزدای دوکابین خاموش شد. بهزاد، دهیار روستا، آمده بود تا با آقممدلی مذاکرات مهمی داشته باشد. گمان نکنم چالشهای معاملهٔ این دو نفر چیزی از بحران ه.س.ت.ه.ای کم داشت.
مشبهزاد خداقوتیِ دروغینی نثار آقممدلی کرد. آقممدلی هم که زورش میآمد خوشآمد بگوید، جوابش را طوری داد انگار ظهر فقط نان و ماست خورده بود؛ البته واقعاً هم بیشتر از آن نصیبش نشده بود.
کفشهایش را زیر سر گذاشته بود و حال بلند شدن نداشت. در آن لحظه همان کفشها از بالش پرقو راحتتر بودند.
بهزاد میخواست هرچه زودتر توافق را نهایی کند. گفت: «ممدلی، میشها رو بار کنم، بعداً یه جوری با هم کنار میایم.»
اما ممدلی که نمیخواست اهرم فشارش را از دست بدهد، بیاعتنا گفت: «فروشی نیست.»
حقیقت این بود که اوضاع مالیاش خرابتر از آن بود که بتواند خرج همهٔ گوسفندها را بدهد و دیر یا زود باید دست به تعدیل گوسفندها میزد، اما این را نباید طرف مقابل میفهمید.
بهزاد که دید ت.ر.ام.پ بازی جواب نمیدهد، ا.وب.ا.م.ا طور وارد م.ذ.اک.ر.ه شد: «خب ممدلی، نظرت چنده؟»
ممدلی گفت: «بهزاد، اینجا روستاست. قیمتها از میدون گوسفند گرونتره.»
بهزاد برای شکستن اهرم قدرت او گفت: «گوسفندای مردم اندازهٔ گوسالهان، گرونتر هم هستن. نه گوسفندای تو که مرغِ پادشاهشونه!»
ممدلی هم بیمعطلی به نقطهضعف قدرت خرید دهیار حمله کرد: «اگه پول داری، گوسالهها رو بخر. اومدی مرغهای منو بخری؟»
بهزاد دوباره دست گذاشت روی کمبود بودجهٔ ممدلی، اما پیرمرد عقب ننشست: «من خرج صد تا رو میدم، این بیست تا هم روش. شاید سال دیگه علف خوب شد.»
وقت چرای بعدالظهر شد.
م.ذ.اک.ر.ا.ت به بنبست نرسید، اما ت.و.ا.ف.ق.ی هم حاصل نشد. بهزاد از جا بلند شد و ممدلی گفت: «فردا صحبت میکنیم.»
انگار دو طرف با ادامهٔ م.ذ.اک.ر.ا.ت موافقت کرده بودند.