
گاهی واقعاً تلاش میکنم یک نوشتهٔ «تاپ» بنویسم؛ چیزی در حد لالیگا، پرزرقوبرق، متفاوت.
اما آخرش که نگاه میکنم، میبینم همان متنهای معمولی همیشگی از آب درآمدهاند.
انگار یک جای کار گیر است.
گاهی دستهایم با شوق روی کیبورد کامپیوتر قدیمی یا صفحهٔ گوشی میرقصند، انگار میخواهند یک شاهکار به دنیا بیاورند؛
اما نه… باز همان نوشتههای تکراری و چرخی زدن دور خودم.
پا در کفش نقادان اجتماع کردهام—سیاست، ورزش، ادبیات—آن هم بدون اینکه واقعاً صلاحیتش را داشته باشم.
من کجا، تحلیل ادبی و اقتصادی و فرهنگی کجا؟
بعد از دویستوبیستوهشت پست، حس میکنم هنوز همان حرفهای هزاربار گفتهشده را تکرار میکنم.
گاهی با خودم میگویم:
اصلاً از چه موضوعی باید بنویسم؟
یک استاد نویسندگی میگفت باید آنقدر پراکنده و بینظم دربارهٔ همهچیز بنویسی،
تا بالاخره از دل همین تکرارها،
یک روز
آن موضوع اصلی
خودش
ظاهر شود…