می ترسم خدایا به جایی برسم که مقابلم چنان بسته باشد که ادامه دادن راه برایم حکم مردن داشته باشد یا می ترسم پاهایم به قدری خسته شده باشد که دیگر طاقت راه رفتن نداشته باشم یا چشمانم چنان اشک آلود وسرخ باشد که چیزی را توان نظاره کردن نداشته باشم یا روبرویم فضا چنان غبار آلود باشد که توان دیدن نداشته باشم می ترسم خدایا گوش هایم چنان سنگین شود که صدای دلنواز عشقت رانشنوم یا درفضا فریاد تاریکی به قدری
گوش خراش باشد که از ترس توان شنیدن نداشته باشم یا دستم چنان خسته باشد که توان نوشتن نامه ی عاشقانه به تورا نداشته باشم یا قلبم اینقدر مبهوت وگنگ باشد که ظرف به تواندیشیدن را نداشته باشم می دانی خدا کجایش از همه جا سخت تر است آنجایی که دیگر به جایی برسم که امید به تو به رسیدن نداشته باشم خدایا اینمسیر پا می خواهد ازآن مهم تر پای دل می خواهد چشم دل ،چشم گوش دل ودستی که بکشد برای تمنای مهرت تابلویی در نگاره خانه ی شوقت... .. توانم محدوداست خدا وتویی نامحدود جایی مبر فقط مرا به جایی که امید رسیدن وپای ادامه دادن به سویت را نداشته باشم پس بحق بی نهایتی ات کوچکی و قطرگی ام را بپذیرای بی نظیرمی ترسم خدایا واقعا می ترسم مرا در آغوش مهرت بگیر
