



اینها از زندگی شهری در مهرآباد جنوبی
حالا زندگی روستایی
خراسان رضوی جوین پیراکوه دلک آباد






اما روستای پدری
خراسان رضوی جوین پیراکوه جلمبادان




من در این صفحه از روستایی که در آن زندگی میکنم زیاد نوشتهام. عدهای از دوستان ویرگولی که مطالب را خواندهاند، ابراز میکردند که کاش در روستا زندگی میکردند؛ چون شهر پر از شلوغی، سر و صدا و استرس است.
نظر خودم
اول اینکه آمدن من به این روستا از تهران به خاطر مسئلهای اجباری بود. از سال ۱۳۸۹ در این روستا ساکن شدم و ازدواج کردم. مدت ۱۵ سال است که اینجا زندگی میکنم.
از نظر مالی اصلاً پیشرفتی نداشتم. در واقع کار خاصی نمیتوانم بکنم. چند ساعت آب قنات داریم که خشکسالی امان به قناتها نداده است. چند تا گوسفند هم نهایتش خرج خودشان را درمیآورند. چاه عمیق روستا هم که مالک آن نیستم. حتی همین چند ساعت آب قنات هم مال پدرم است.
یک مشکل هم با اهالی در مورد منزلمان پیش آمد که سه تا چهار سال درگیر بودیم. همش استرس بود و بس؛ و هنوز اثراتش در وجودم مانده است.
از نظر طبیعت و سکوت، وقتی خودت ساکن روستا باشی، چندان برایت اهمیت ندارد. فشار کمیدرآمد آنقدر روی ذهنت سنگینی میکند که طبیعت دیگر جلوهای ندارد. خلاصه برای من اصلاً این ۱۵ سال جالب نبوده، چون پیشرفتی نداشتم. به همین خاطر دچار احساس بنبست میکنم؛ نه سرمایهای دارم کاری شروع کنم، نه توانایی خاصی برای کار کردن. اینجوری است که دائم عذاب میکشم.
البته من زیاد دنبال پول و مادیات نیستم، اینها فقط نیازهای اولیه است. دلم چیزهایی میخواست که حالا که دارم ۴۰ ساله میشوم، دیگر محال است به آنها برسم. برای من زندگی در هیچ کجا فرقی نمیکند؛ فقط مهم است نیازهای مالی خانوادهام تأمین شود. در واقع زندگی فقط بگذرد.
تقریباً از همه جا برایم یکنواخت است. کلاً همه جای این جهان وقتی قرار باشد آنچه میخواهی نشوی، برایت علیالسویه میشود. بیخیال!
ولی برای دیگران نظر من این است: آنها که ییلاق و قشلاق بین شهر و روستا میکنند، هم از طبیعت روستا لذت میبرند، هم از رفاه شهر. اینطوری اگر بشود، عالی است.
فقط این را هم بگویم: زندگی روستایی دیگر فرق کرده است. نه از نان محلی خبری هست، نه از خیلی چیزها مثل پنیر و شیر تازه. زندگی تقریباً شهری شده است. و از همه مهمتر اینکه دیگر آدمهای روستایی هم آن آدمهای باصفا و صادق قدیم نیستند. دنیای ارتباطات، آنها را از سادگی دهاتی بودن ــ که به نظرم خیلی هم زیبا بود ــ دور کرده است. آنها هم پر از شیلهپیله شدهاند؛ مثل همه آدمهای این دنیای لعنتی.
حالا، اگر دوست داشتید در کامنتها بگویید: این روستا جای خوبی برای زندگی هست یا شهر را ترجیح میدهید؟ البته این تجربه من بود که اجباراً به اینجا آمدم. شاید کسانی که اهل اینجا بودند و میتوانند کار کنند، زمینهای فراوان دارند و پول دارند، خیلی هم عاشق روستا باشند. ولی من نیستم و کاری هم نمیتوانم بکنم.
---