
بازهم گالری گوشیام را نگاه کردم که عکسی پیدا کنم تا سوژه مقالهای باشد. هرچه گشتم عکسی پیدا نکردم. یک لحظه یک عکس مورد توجه قرار گرفت که شاید زیاد مهم نباشد، ولی من از همان عکس اتفاقا موضوع مقاله را انتخاب کردم.
من همینم که هستم، شاید یک چوپان. صادقانه میگویم این عکس را که تماشا کردم احساس کردم واقعا من در واقع نمیخواهم از اینکه هستم فرار کنم. شاید برای بعضی، گوسفندچرانی و دامداری ننگ باشد، ولی یک لحظه با خودم نشستم و فکر کردم چگونه است که سگچرانی در پارک عار نیست ولی گوسفندچرانی عیب است.

من کاری به آنها که سگ در خانهاش نگه میدارد ندارم، او صاحباختیار زندگی خودش است. من از قیاس در زندگی صحبت میکنم. من از چیزهایی صحبت میکنم که یک نوعش را مثبت و نوع دیگرش را منفی نگاه میکنیم. خلاصه اینکه اولش از این عکس خجالت کشیدم، ولی دیدم خجالت ندارد.
من که خودم زیاد گوسفند ندارم، ولی کاش داشتم. نهایتا ۱۰ تا ۱۵ رأس بیشتر نمیتوانم نگهدارم. ولی آنهایی که تعداد گوسفندشان بیشتر است، بندگان خدا از ساعت ۴ صبح بیدار میشوند و تا غروب دربست در بند همین گوسفندان هستند. آخرش چه میشود؟ گوسفند را به میدان احشام میبرند، دلال گوسفند را بزخری میکند و پولی به جیب میزند که شاید از آن بیچارهای که در آفتاب گوسفند را تا به اینجا رسانده بیشتر از چاقی گوسفند بهره بردارد.

ند
دست آخر هم همان گوسفند با چند واسطه گردش، کشتار میشود و با قیمت چندبرابری به دست مصرفکننده میرسد. حتما هستند عدهای که اصلا رنگ گوشت بر چشمانشان آشنا نیست.

نمیدانم از کجا پریدم به اینجا. داشتم میگفتم لحظهای این عکس را دیدم ترسیدم آن را در مقاله منتشر کنم، ولی با خودم گفتم چوپان بودن چه اشکالی دارد؟ انسان نبودن اشکال است. یک چوپان با زحمتش طعامی برای سفره جامعه فراهم میکند، ولی یک دلال دستها دراز شده بر سفرهها را با بیرحمی از سر سفره پس میزند.
آری اگر چوپانم، بدون هیچ واهمهای میگویم: اگر چوپانی بد است، چرا پیامبران بودهاند؟ من این عکس را بدون واهمه منتشر میکنم تا مشخص شود چوپانی عیب نیست، ناراستی عیب است.
البته شما را که آزمودم دیدم صداقت را دوست دارید، پس معلوم میشود انسانهای خوبی هستید و انشاءالله عاقبتبهخیر میشوید. «یَوْمَ یَنفَعُ الصَّادِقِینَ صِدْقُهُمْ». آری، من از کلام معبود فهمیدم که گوسفند باعث زینت است. چرا؟ چون بینیازی زینت انسان است و گوسفند نماد برکت و روزی است.

همانطور که "غَنَم" که عربی گوسفند است، در فارسی به معنای "غنیمت" است. شاید عدهای از روستایی بودن و گوسفندچرانی فرار کنند، ولی من هرگز از اینکه هستم فرار نمیکنم. اگر چوپانی شغل انبیاست، کاش من هم یک چوپان باشم.

خدایا اگر بر ما رحم کنی، به خاطر همین حیوانات زبانبسته بارانی بر ما ببار. پربرکت، نه زیاد سنگین که سیلابی شود، نه چنان آهسته که سیرابمان نکند. خدایا بارانی فرست که بهار صحرا پر از گلها و علفزارهای زیبا شود، که در آن گوسفندان رقصکنان آهنگ دشت کنند، نه اینکه گرسنه و ناتوان راه مرگ جویند.
خدایا، شهرهای ما تشنه و روستاهایمان زیر دشنه بیآبیاند. رحمی نما بر مردم که شاید شکرشان آغاز و نغمه آبشار دلشان ساز و مسیر راهشان دلنواز شود.
که اگر آب نباشد، حیات میمیرد و دنیابوی ممات میگیرد. پس ببار بارانت را، خدایا، بحق آل طاها
