
دل نوشته چند هفته پیش به خودم بودگفتم منتشر کنم .
میخواهم از درد بنویسم، چون خودم همیشه درگیر دردی بودم که برایم عذابآور بود؛ دردِ دیده نشدن و به حساب نیامدن. آن چیزی است که امروز برایتان از آن مینویسم.
گاهی انسان احساس میکند نبودنش در معادلهی دنیا ـ که هیچ ـ در معادلهی زندگی خودش هم تأثیری ندارد. احساس میکند موجودی سربار برای این جهان به این بزرگی است. احساس میکند نباید بگوید، نباید احساس کند و نباید حتی زندگی کند.
من در طول زندگی درگیر همین افکار بودم. شاید بدترین درد این باشد که دلیلِ وجود داشتن خودت را برای این دنیای عجیب ندانی. اینجاست که حس میکنی سرشار از درد هستی.
دردت ساده نیست؛ باید با هزار مشکل، بدون هیچ هویتی مواجه شوی، در حالی که پشتت خالی است. خودت ـ که مهمترین و عزیزترین کسَت است ـ پشتت را خالی کرده و میگوید: «من که نیستم، خودت راه را ادامه بده.»
شاید بدتر از هیچ نداشتن، هیچ ندیدنِ خود باشد. شاید اگر خودت را کسی حساب کنی، بتوانی کاری بکنی، چیزی داشته باشی. ولی اگر خودت را سربار بدانی، خودت هم...
عدهای میگویند: «کاش نبودیم.»
من میگویم:اصلا نیستم .))