
در کنار زوزههای ترسناک باد و خشخش برگهای ریخته در خیابانِ خوگرفته با پاییز، با خودم میگویم چقدر این صحنهها برایم آشناست.
من تماشاگر فصل پاییز نیستم؛ نه… من و زندگیام خودِ پاییزیم، همینقدر سرد و زرد و کسل کننده.
درد و نالهی این درختان را با گوشت و پوستم حس میکنم؛ درختانی که از بهار قطع امید کردهاند و ناچارند مدتی را با دیو خزان سر کنند.
اما آنها بعد از خزان، باز بهار را خواهند دید.
اما...
داستان من فرق دارد…
من از بهار قطع امید کردهام و خودم پاییز شدهام.
بهارِ من دستان تو بود.
بعد از تو، من خودِ خودِ پاییزم؛سردِ سرد
چون دستت دیگر دستم را برای لمس مهربانی نمیگیرد
و دست دیگری هم نیست که سراغ دست خستهام را بگیرد.
نه…
من که سراغ ندارم.
پس محکومم که پاییز باشم.
:
-