ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۱ دقیقه·۶ ماه پیش

من خود ِخودِ ((پاییزم))سردِ سرد

در کنار زوزه‌های ترسناک باد و خش‌خش برگ‌های ریخته در خیابانِ خوگرفته با پاییز، با خودم می‌گویم چقدر این صحنه‌ها برایم آشناست.

من تماشاگر فصل پاییز نیستم؛ نه… من و زندگی‌ام خودِ پاییزیم، همین‌قدر سرد و زرد و کسل کننده.

درد و ناله‌ی این درختان را با گوشت و پوستم حس می‌کنم؛ درختانی که از بهار قطع امید کرده‌اند و ناچارند مدتی را با دیو خزان سر کنند.

اما آن‌ها بعد از خزان، باز بهار را خواهند دید.

اما...

داستان من فرق دارد…

من از بهار قطع امید کرده‌ام و خودم پاییز شده‌ام.

بهارِ من دستان تو بود.

بعد از تو، من خودِ خودِ پاییزم؛سردِ سرد

چون دستت دیگر دستم را برای لمس مهربانی نمی‌گیرد

و دست دیگری هم نیست که سراغ دست خسته‌ام را بگیرد.

نه…

من که سراغ ندارم.

پس محکومم که پاییز باشم.

:

-

۲۷
۳
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید