
داوود یادگاری را نوشت. ناهید نگاهی به یادگاری کرد و گفت:
ـ داوود جان، چه خط خوشگلی داری! بیشتر برام بنویس. تا آخر سال هر روز برام بنویس، بچسبونم روی دیوار اتاقم.
ناهید منتظر زهرا و مریم بود، اما وقتی ساعتش را نگاه کرد، دید ساعت ۹ شده و خبری از آنها نیست. انگار مریم و زهرا یادشان رفته بود امروز اول مهر است، نه ۳۱ شهریور!
ناهید تعجب کرد که چرا دخترها امروز نیامدهاند. گوشیاش را برداشت تا با یکی از آنها تماس بگیرد، اما دید روی صفحه نوشته شده: «فقط تماس اضطراری».
با خودش گفت:
ـ منو بگو! میخواستم کتابهای درسی بچهها را از سایت آموزش و پرورش بگیرم.
بعد رو به داوود کرد و گفت:
ـ داوود جان، نمیدونی چرا زهرا و مریم نیومدن؟
داوود گفت:
ـ نمیدونم. قرار بود سهتایی با هم بیایم مدرسه. هرچی منتظر موندم، نیومدن.
چند دقیقه بعد، زنی وارد مدرسه شد و به سمت دفتر رفت. ناهید که متوجه حضور زن شد، زود از کلاس بیرون آمد و به او سلام کرد.
زن گفت:
ـ من مادر زهرام.
ناهید با تعجب پرسید:
ـ چرا زهرا مدرسه نیومده؟
مادر زهرا گفت:
ـ زهرا مریضه.
ناهید پرسید:
ـ چرا؟ چی شده؟
مادر زهرا گفت:
ـ دیروز زهرا رفته بود کمک پدرش که داشت گوسفند میچراند. یه دفعه سگ گلهی یه نفر دیگه به زهرا حمله کرده و خیلی از جاهای بدنش رو زخمی کرده.
ناهید با شنیدن این حرف گفت:
ـ وای، چقدر وحشتناک!
بعد کمی مکث کرد و گفت:
ـ ظهر، ساعت دوازده، میام خونهتون. میخوام از زهرا جان عیادت کنم.
نزدیک ساعت ۱۰ شده بود و ناهید دیگر از آمدن مریم ناامید شده بود که ناگهان مریم وارد مدرسه شد. کتابهای سال گذشتهاش را داخل یک کلاسور قدیمی گذاشته بود و با خودش آورده بود.
ناهید تا مریم را دید، گفت:
ـ مریم جان، ساعت خواب یادت رفته بود؟ امروز اول مهره، نه؟
بعد لبخندی زد و ادامه داد:
ـ البته امروز اشکال نداره، ولی از فردا اگه بخوای ساعت ۱۰ بیای، نمیتونیم درسهامونو بخونیم. برو بشین.
مریم رفت و نشست، اما لبخند تمسخرآمیزی روی لبش نشست.
با خودش گفت:
«عجب خانم معلم سادهایه!»
ناهید نگاهی به او کرد، اما به روی خودش نیاورد.
با آمدن مریم، مدرسه سهنفرهی مظلومآباد، با دو دانشآموز، سال تحصیلی را آغاز کرد.