
آقای یوسفی کمد دفتر مدرسه را باز کرد. چشمش به پروندهای قدیمی افتاد؛ پروندهایی که یادگار علیرضا پسر تیزهوشی بود که در سال ۹۰ روی نیمکت این مدرسه می نشست.
علیرضا پسری بود که یک موتور هوندا، امیدهای پدر و مادرش را با خود برد ، و لحظه ها را برایشان ، به کابوس تبدیل کرد. کلاس پنجم بود و اجل مهلتش نداد تا به کلاس ششم برود.
آقای یوسفی پرونده را که سالها در کمد خاک خورده بود، بیرون آورد. چشمانش نمنم میبارید. انگار غرور مردانهاش جلوی ترکیدن بغضش را گرفته بود.
۲۵ شهریور ۱۳۹۵ بود.
مجید یوسفی دوباره وارد کلاس مدرسهی مظلومآباد شد. گچ را برداشت و روی تخته نوشت:
«از امروز، مجید یوسفی هیچ مسئولیتی در مورد بچههای مظلومآباد قبول نمیکند.»
پایینتر نوشت:
«به یاد همهی کسانی که سی سال برایشان از گرد و غبار گچ استقبال کردم.»
و کمی پایینتر، آخرین جمله را نوشت:
«از همه عاجزانه تقاضا میکنم کسی ابر را قبل از اول مهر بر این تخته نکشد.»