
تابستان به نفسهای آخرش رسیده بود و پاییز داشت آنچه را لازم بود، از سرما و باران و برگریزان، برای هدیه به آدمها در کولهپشتیاش میگذاشت. شاید مهر برای همهچیز بوی خزان میدهد، اما برای مدرسه آغاز بهار است.
بچهها هم که در دشت و صحرا میگشتند، میدانستند چند روز دیگر باید کمی مقید به تکلیف شوند و دوباره راه مدرسه را در پیش بگیرند.
داوود، پسر خلیل، دانشآموز کلاس دوم بود. پارسال که برای اولین بار پا به مدرسه گذاشت، اصلاً اشک نریخت. آقای یوسفی امید زیادی به داوود داشت. شاید کسی بگوید کلاس اول که این حرفها را ندارد، اما بعضیها از همان ابتدا مشتاق آموختن هستند.
مریم کلاس سومی بود، اما کمی شیطنت داشت. اتفاقاً بیشتر در حالوهوای پسرها سیر میکرد؛ اهل زدوخورد بود و گاهی با بچهها نامهربانی میکرد. البته در کلاس، از ترس آقای یوسفی، کمی کمتر شیطنت میکرد.
زهرا امسال که سال ششم را به پایان میرساند، باید دل از پدر و مادرش میکند و در همین دوازدهسالگی، در خوابگاه مشق جدایی مینوشت.
و آقای یوسفی داشت جولوپلاسش را جمع میکرد تا مدرسه را بعد از شش سال به دختری جوان تحویل بدهد.
آقای یوسفی معلم سختگیری بود. بچهها وقتی در کلاس بودند، حساب کار خودشان را میکردند.
اما آیا ناهید هم میتوانست مانند او سختگیر باشد؟
اصلاً چرا ناهید باید شبیه آقای یوسفی باشد؟
ناهید شبیه خودش بود؛ یک دختر.
و کسی چی می داند امسال شاید آخرین مهری باشد که قفل در حیاط مدرسه مظلوم آباد گشوده می شود .