ساعت ۷:۳۰، ۲ مهر ۱۳۹۵
داوود و مریم قبل از ناهید به مدرسه آمده بودند. ناهید که از سرویس مدرسه پیاده شد. نگاهش که به داوود افتاد ،یاد خواب دیشبش افتاد. دستی بر سر داوود کشید و همه با هم به سمت کلاس رفتند.
ناهید گفت:
ـ بچهها، امروز با کتابهایی که از اینترنت گرفتیم، به امید خدا درسمون رو شروع میکنیم.
گفت:
ـ داوود، گوشی منو بگیر و درس اول فارسی رو بخون.
داوود روخوانی درس را تمام کرد.

ناهید رو به داوود کرد و گفت:
ـ درس دربارهی چی بود؟
داوود گفت:
ـ کتابخونهی مدرسه.
بعد گفت:
ـ فقط خانم معلم، ما که مدرسهمون کتابخونه نداره، برای چی باید اینو بخونیم؟
ناهید در خودش فرو رفت و صحبتی نکرد. بعد از یک دقیقه گفت:
ـ عزیزم، ما کتابخونه نداریم، ولی میتونیم یه قفسهی کتاب داشته باشیم.
داوود گفت:
ـ ما که پول نداریم.
ناهید گفت:
ـ من یه قفسهی کوچیک توی خونه دارم، چند تا کتاب هم دارم. فردا که اومدم مدرسه، قفسه و چندتا کتاب میارم و گوشهی کلاس میذاریم. روش هم مینویسیم: «اهدایی از داوود مظلومآباد.»
داوود لبخندی زد و گفت:
ـ شما خیلی مهربونید.
ناهید گفت:
ـ نه، من زیاد مهربون نیستم، ولی نمیدونم تو رو چرا اینقدر دوست دارم، عزیزم. البته مریم ناراحت نشه، یه وقت؛ اونم دوست دارم.
ناهید رفت، دستی هم روی سر مریم کشید و بوسهای بر گونهی او زد.
اما مریم...
ـ خانم معلم، گوشیتونو بگیرم؟
مریم گوشی ناهید را گرفت و اولین درس کتاب مطالعات اجتماعی سوم را نگاه کرد.
«من بزرگتر میشوم» و «من به دنیا آمدم.»

ناهید همین دو جمله را برای مریم خواند.
مریم پرسید:
ـ یه سؤال... ما اصلاً برای چی به دنیا اومدیم که بزرگ شیم؟
ناهید کمی فکر کرد. گلویش را بغض گرفت.
بعد گفت:
ـ مریم جان... نمیدونم.