تمام روزهای باقیماندهی مهر، ذهن ناهید پر بود از یک حس عجیب؛ معلمی چگونه است؟ ساده است؟ همانطور که عدهای میگویند، معلمان راحتترین کار دنیا را دارند؟ تابستان تعطیلاند و پاییز و زمستان هم که برسد، برف و سرما، کمبود سوخت و گاز برای تأمین گرما، همهوهمه میتواند بهانهای برای خانهنشینی و لذت بردن از گرمای خانه باشد یا نه؟
معلمی فقط نوشتن با گچ روی تخته و خواندن از روی کتاب برای بچهها نیست. معلمی فقط آموزش الفبا و یاد دادن جمع و تفریق و ضرب اعداد نیست؛ اینکه زمین چرا گرد است و از این حرفها. معلمی چیز دیگری است.
معلم با آدمها و ذهن آنها سروکار دارد و سروکله زدن با ذهن و دل انسان، شاید پیچیدهترین کار دنیا باشد. یکبار کسی گفته بود: «انسانسازی از موشکسازی و ماهوارهسازی سختتر است.»
اینها افکار متناقضی بود که از ذهن ناهید میگذشت. البته یک چیز دیگر را هم نباید فراموش میکرد؛ رنج معاش.
هرچه بود، صبح اول مهر سال ۱۳۹۵، ساعت چهار و نیم صبح، ناهید از خواب برخاست تا نخستین تجربهی سروکله زدن با بچهها را داشته باشد.
یک وانت مزدا دوکابین، سرویس معلمان و دانشآموزان روستاهای اطراف بود. ناهید سوار وانت شد و راه افتاد. مسیر مدرسه نزدیک به دو ساعت طول میکشید.
در میانهی راه، پیامکی به تلفن همراه ناهید آمد:
«کتابهای درسی دانشآموز شما آماده نیست. چند روز دیگر کتابها در اختیار شما قرار میگیرد.»
ناهید کمی نگران شد. با یکی از همکارانش در شهر که اتفاقاً همکلاسی سابقش هم بود، تماس گرفت.
ـ سمانه، به شما کتابهای درسی رو دادهاند؟
سمانه جواب داد:
ـ آره ناهید جان، کتابها امروز اینجا توزیع میشه.