
اشک زهرا مثل شبنم روی گل، بر گونههای ناهید میچکید.
پدر زهرا، کریم، وقتی دخترش را در آغوش یک زن دید، عرقی از شرم روی پیشانیاش لغزید. کمربند را روی زمین انداخت و دستان پینهبسته و ناصافش لرزید؛ انگار دل او هم برای زهرا میسوخت، ولی رنجِ نداری ترمز عشق به بچه را هم میکشد.
با بغضی دردناک رو به ناهید کرد و گفت:
ـ خانم، شما کی هستید؟
ناهید گفت:
ـ من معلم زهرا هستم.
پدر زهرا، که مردم او را «کریم زجرکش» مینامیدند، نگاهی به ناهید کرد و گفت:
ـ بفرمایید خانه.
ناهید زهرا را از آغوشش جدا کرد. برای دومین بار بود که به این خانه میآمد، اما این بار نمیخواست مهمان اتاق باشد. بیرون، روی نیمکت سنگی مقابل کریم نشست.
پس از چند لحظه گفت:
ـ عمو کریم، من اوضاع زندگیتونو درک میکنم. شما هم آدم زحمتکشی هستید. فقط اگه میشه چند دقیقه به حرفام گوش بدید. این روستا، اینطور که من میدونم، واقعاً هم مظلومآباده و هم بیپولیآباد.
کمی مکث کرد و ادامه داد:
ـ اگه میخواید زهرا مثل خودتون رنج نکشه، اجازه بدید هفتهای دو روز بیاد مدرسه. در همون دو روز، درسهاشو بهش میگم و روزهای دیگه هم به شما کمک میکنه. مسئولیتش با من.
کریم زجرکش که سرش را پایین انداخته بود، بعد از کمی سکوت گفت:
ـ فقط دو روز... به خاطر شما.
ناهید نگاهی به زهرا کرد. لبخندی زد و با صدایی که شادی در آن موج میزد، گفت:
ـ ممنون، عمو کریم.