
ماشین به نزدیک مظلومآباد رسید.
ناهید کمی دلشوره داشت. نگاهی به گوشیاش انداخت و گالری را باز کرد. چشمش به عکسی افتاد که در سال آخر دبیرستان، کنار معلمش گرفته بود. لبخندی لحظهای روی لبش نشست. این آخرین عکس دوران مدرسهاش بود.
ده دقیقه به ساعت هفت مانده بود که ماشین ایستاد.
حالا ناهید باید بعد از سه ماه تعطیلی تابستان، قفلی را باز میکرد که آخرین بار، شخص دیگری برای ورود بچهها گشوده بود.
قفل را باز کرد. چشمش به پرچم افتاد. به سمت ساختمان مدرسه رفت و منتظر آمدن بچهها ماند.
اولین نفری که وارد مدرسه شد، داوود بود؛ اولین کودکی که ناهید در جایگاه معلمی، سلامش را میشنید.
داوود گفت: ـ سلام خانم.
ناهید گفت: ـ سلام عزیزم. اسم تو داووده؟
داوود گفت: ـ آره خانم.
ناهید لبخندی زد و گفت: ـ برو سر کلاس.
داوود هم رفت و پشت نیمکت چوبی نشست.
داوود سال گذشته باسواد شده بود و میتوانست بخواند. روی نیمکت چوبی نوشتهای بود و داوود سعی میکرد جملهی نوشتهشده را بخواند.
ناهید گفت: ـ داوود جان، به چی نگاه میکنی؟
داوود گفت: ـ یه چیزی روی نیمکت نوشته شده. میخوام بخونمش.
ناهید گفت: ـ خب، بخون.
داوود با دقت به نوشته نگاه کرد و گفت: ـ خانم، نوشته: «یادگاری از روز آخر مدرسه، ۱۳۶۹/۳/۱۰.»
ناهید چند لحظه به نوشته خیره شد. بعد گفت: ـ خب، تو یه کاغذ بردار و بنویس: «یادگاری روز اول مدرسه، ۱۳۹۵/۷/۱، داوود مظلومآبادی.»
داوود گفت: ـ برای چی خانم؟
ناهید گفت: ـ بچسبونش روی همین نیمکت. یه کاغذ دیگه هم بنویس تا برای من یادگاری بمونه.
داوود شروع کرد به نوشتن یادگاری.