
چشمان ناهید به درِ مدرسه دوخته شده بود.
دیشب عمو کریم به زهرا اجازه داده بود که دو روز در هفته روی نیمکت مدرسه بنشیند و پنج روز دیگر هفته را همراه او به کارگری برود.
ساعت هشت صبح بود. داوود و مریم روی نیمکت نشسته بودند، اما قلب ناهید همچنان با زهرا بود.
ناهید دست راستش را روی دست چپش گذاشته بود، سرش را پایین انداخته و در فکر خودش سیر میکرد که ناگهان صدای قدمهایی به گوشش رسید.
صدای بلندی نبود؛ صدای کفشهای کهنهای بود، از آن کفشهای بچگانه.
ناهید سرش را بالا آورد.
کودکی را دید با لبولچهای آویزان، که یک دفتر کاهی و یک مداد نصفه در دست داشت و آرامآرام به سمت مدرسه میآمد.
زهرا بود.
ناهید درست میدید.
چند قدم به طرفش رفت، آغوشش را باز کرد و زهرا را در آغوش کشید.
ـ سلام عزیزم... به مدرسهی خودت خوش اومدی.
زهرا باورش نمیشد.
باور نمیکرد ناهید او را اینگونه، مثل یک مادر، در آغوش بگیرد؛ اما این واقعیت داشت.
آری، در مدرسهای که ناهید هم معلمش بود و هم مدیرش، میشد چنین چیزی را دید.
زهرا وارد کلاس شد و کنار داوود و مریم نشست.
سه کودک، سه نیمکت و یک معلم...
مدرسهی مظلومآباد، بعد از روزها انتظار، دوباره جان گرفته بود.