
ـ الو... آموزش و پرورشه؟
ـ بله، آموزش و پرورشه. بفرمایید.
ـ من ناهید درستکارم، مدیر مدرسهی مظلومآباد. گفتید بیستم تماس بگیرم؛ برای کتابهای بچهها.
ـ خانم درستکار، متأسفانه هنوز کتابی برای مدرسهی شما نفرستادهاند. باز هم پیگیری کنید.
ناهید چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:
ـ آخه این بچهها چه گناهی دارن؟ بیست روز از شروع سال گذشته و هنوز باید درسهاشون رو با گوشی بخونن؟
صدای آن طرف خط آرام بود:
ـ خانم، ما که تقصیری نداریم. باید کتابها رو برای ما بفرستن تا ما هم تقدیم شما کنیم.
ناهید آهی کشید.
ـ حالا من باید چی کار کنم؟
ـ اگر خیلی ضروریه، بیایید اداره. چند تا کتاب مربوط به سال ۹۳ اینجاست. خیلی هم تغییر نکرده. میتونید فعلاً اونها رو ببرید.
ناهید با تعجب گفت:
ـ ولی ما هزینهی کتابهای نو رو واریز کردیم. حالا بیام کتابهای پارسال رو بگیرم؟
طرف مقابل چیزی نگفت.
ناهید تشکر کوتاهی کرد و تماس را قطع کرد.
چند ثانیه گوشی را در دستش نگه داشت. چشمهایش پر از اشک شده بود.
زیر لب گفت : این سه تا بچه چقدر مظلومن... درست مثل روستاشون مظلوم آباد.