
ناهید روی صندلیاش نشست و رو به داوود و مریم گفت:
ـ بچهها، کتابهاتون که هنوز از آموزشوپرورش نرسیده. غیر از اون، روز اول مهر همیشه روز آشنایی معلم با بچههاست. خوشبختم که امروز شما، دختر و پسر گلم رو دیدم.
کمی مکث کرد و ادامه داد:
ـ حالا برای اینکه بیکار نباشیم و یه کار خوب انجام داده باشید، تخته رو نگاه کنید. آقای یوسفی، معلم سال گذشته، قبل از رفتنشون سه خط براتون نوشتن. منم زیرش نوشتم: «من نوشته آقای یوسفی رو پاک نمیکنم.»
ناهید به تخته نگاه کرد و گفت:
ـ حالا من ازتون میخوام یه نامه برای آقای یوسفی بنویسید تا یادگاری بمونه.
داوود و مریم شروع به نوشتن کردند.
چند دقیقه بعد، داوود گفت:
ـ خانم، من نوشتم.
ناهید گفت:
ـ عزیزم، بده ببینم چی نوشتی.
داوود دو خط نوشته بود:
«آقای یوسفی، دوستون دارم. شما بهم سواد یاد دادید تا بیسواد نباشم. بتونم الان اول مهر نوشته روی میز رو بخونم و خانم معلم بگه خطتت خوشگله.»
ناهید نوشته داوود را خواند. لبخندی زد و گفت:
ـ داوود جان، بازم برام بنویس و خوشحالم کن.
بیست دقیقه بعد، مریم نامهاش را به آقای یوسفی نوشت و گفت:
ـ خانم، منم نوشتم.
ناهید گفت:
ـ بده دخترم، ببینم چی نوشتی.
مریم نوشته بود:
«آقای یوسفی، اصلاً ازتون خوشم نمیاد. شما خیلی معلم بداخلاقی بودید. یادتونه پارسال سه ساعت دیر اومدم؟ با خطکشی که دستتون بود، چهار تا رو دستم زدید و گفتید: مریم، تکرار نشه! آخه منو بابام برده بود برای چیدن زعفرون.»
ناهید نامه را که خواند، لبخندی زد و گفت:
ـ مریم جان، پس تو سابقه داری در دیر اومدن! ولی خب، اون روز تقصیر خودت نبوده. آقای یوسفی نمیدونسته بابات بردتت برای کمک.
ساعت دوازدهونیم شد.
ناهید گفت:
ـ بچهها، وقت مدرسه تموم شده. چون کتابهاتون هنوز نیومده، من وقتی از اینجا رفتم طرف شهر، کتابهاتون رو از اینترنت میگیرم تا بالاخره یه جوری این چند روز رو تا رسیدن کتابها بگذرونیم. به سلامت، بچهها.
داوود و مریم با هم گفتند:
ـ خداحافظ خانم.
ناهید که داشت از کلاس بیرون میرفت، یکدفعه رو به مریم کرد و گفت:
ـ مریم جان، میشه خونه زهراشون رو بهم نشون بدی؟
مریم گفت:
ـ چشم خانم.