ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

مدرسه ای با سه دانش آموز قسمت هشتم

ناهید درِ مدرسه را بست و با مریم راه افتاد تا مریم خانه‌ی زهرا را به او نشان بدهد.

مریم جلو می‌رفت و ناهید پشت سرش. تا اینکه به یک درِ چوبی رسیدند.

مریم گفت: ـ خانم، اینجا خونه‌ی زهراست. من دیگه برم، اگه اجازه بدید.

ناهید گفت: ـ ممنون مریم جان. برو، خدا به همراهت.

مریم رفت و ناهید درِ خانه‌ی پدر زهرا را زد.

مادر زهرا از داخل خانه گفت: ـ کیه؟

ناهید گفت: ـ منم، معلم زهرا.

مادر زهرا گفت: ـ سلام، خیلی خوش اومدید خانم معلم.

در را که باز کرد، ناهید گفت: ـ سلام حاج‌خانم. اومدم زهرا رو ببینم.

مادر زهرا گفت: ـ بفرمایید خانم.

ناهید وارد خانه شد. با یک خانه‌ی قدیمی روستایی مواجه شد؛ خانه‌ای ساده و فرسوده که حتی دستشویی‌اش به جای در، پرده داشت.

چند درخت کوچک در حیاط کاشته شده بود که رو به خشکی می‌رفتند.

ناهید نگاهی به درخت‌ها کرد و گفت: ـ درخت‌هاتون هم داره خشک میشه.

مادر زهرا آهی کشید و گفت: ـ خانم معلم، مگه قنات آب داره که به این درخت‌ها بدیم؟

از یک راهروی باریک به اتاق رسیدند. زهرا خواب بود.

مادرش گفت: ـ زهرا، یه دقیقه چشماتو باز کن. خانم معلم اومده.

اما ناهید گفت: ـ بذارید بخوابه حاج‌خانم.

ناهید چند دقیقه‌ای نشست و مادر زهرا برایش یک استکان چای آورد.

یک‌دفعه چشم ناهید به سقف خانه افتاد. یکی از چوب‌های سقف پوسیده بود. امان از موریانه.

گفت: ـ حاج‌خانم، چرا این چوب رو عوض نمی‌کنید؟ خطرناکه.

مادر زهرا گفت: ـ به بابای زهرا می‌گم عوضش کنیم، ولی جواب می‌ده: «کو پول؟»

زهرا چشم‌هایش را باز کرد. تمام بدنش زخمی بود. نگاهش به دختری افتاد که برای عیادتش آمده بود.

رو به مادرش کرد و گفت: ـ این دخترخانم کیه؟ اومده عیادتم؟

مادرش گفت: ـ خانم معلمته. تازه امروز اومدن.

زهرا با تعجب گفت: ـ مگه هنوز تابستون نیست؟

ناهید لبخند زد و گفت: ـ نه زهرا جان، پاییزه که من اینجام؛ وگرنه تو هنوز پیش گوسفنداتون بودی.

مادر زهرا نگاهی به ناهید کرد و گفت: ـ آدم چوپان، تمام سال باید چوبش همراهش باشه؛ تابستون باشه یا پاییز.

ناهید سرش را پایین انداخت و چیزی نگفت.

چایش را خورد، بوسه‌ای بر سر زهرا زد و از خانه بیرون آمد.

سوار مزدا دوکابین شد و راهی شهر شد.

تمام راه، به همان جمله‌ی مادر زهرا فکر می‌کرد:

«آدم چوپان، تمام سال باید چوبش همراهش باشه؛ تابستون باشه یا پاییز.»

زهراخانم
۰
۰
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید