
ناهید درِ مدرسه را بست و با مریم راه افتاد تا مریم خانهی زهرا را به او نشان بدهد.
مریم جلو میرفت و ناهید پشت سرش. تا اینکه به یک درِ چوبی رسیدند.
مریم گفت: ـ خانم، اینجا خونهی زهراست. من دیگه برم، اگه اجازه بدید.
ناهید گفت: ـ ممنون مریم جان. برو، خدا به همراهت.
مریم رفت و ناهید درِ خانهی پدر زهرا را زد.
مادر زهرا از داخل خانه گفت: ـ کیه؟
ناهید گفت: ـ منم، معلم زهرا.
مادر زهرا گفت: ـ سلام، خیلی خوش اومدید خانم معلم.
در را که باز کرد، ناهید گفت: ـ سلام حاجخانم. اومدم زهرا رو ببینم.
مادر زهرا گفت: ـ بفرمایید خانم.
ناهید وارد خانه شد. با یک خانهی قدیمی روستایی مواجه شد؛ خانهای ساده و فرسوده که حتی دستشوییاش به جای در، پرده داشت.
چند درخت کوچک در حیاط کاشته شده بود که رو به خشکی میرفتند.
ناهید نگاهی به درختها کرد و گفت: ـ درختهاتون هم داره خشک میشه.
مادر زهرا آهی کشید و گفت: ـ خانم معلم، مگه قنات آب داره که به این درختها بدیم؟
از یک راهروی باریک به اتاق رسیدند. زهرا خواب بود.
مادرش گفت: ـ زهرا، یه دقیقه چشماتو باز کن. خانم معلم اومده.
اما ناهید گفت: ـ بذارید بخوابه حاجخانم.
ناهید چند دقیقهای نشست و مادر زهرا برایش یک استکان چای آورد.
یکدفعه چشم ناهید به سقف خانه افتاد. یکی از چوبهای سقف پوسیده بود. امان از موریانه.
گفت: ـ حاجخانم، چرا این چوب رو عوض نمیکنید؟ خطرناکه.
مادر زهرا گفت: ـ به بابای زهرا میگم عوضش کنیم، ولی جواب میده: «کو پول؟»
زهرا چشمهایش را باز کرد. تمام بدنش زخمی بود. نگاهش به دختری افتاد که برای عیادتش آمده بود.
رو به مادرش کرد و گفت: ـ این دخترخانم کیه؟ اومده عیادتم؟
مادرش گفت: ـ خانم معلمته. تازه امروز اومدن.
زهرا با تعجب گفت: ـ مگه هنوز تابستون نیست؟
ناهید لبخند زد و گفت: ـ نه زهرا جان، پاییزه که من اینجام؛ وگرنه تو هنوز پیش گوسفنداتون بودی.
مادر زهرا نگاهی به ناهید کرد و گفت: ـ آدم چوپان، تمام سال باید چوبش همراهش باشه؛ تابستون باشه یا پاییز.
ناهید سرش را پایین انداخت و چیزی نگفت.
چایش را خورد، بوسهای بر سر زهرا زد و از خانه بیرون آمد.
سوار مزدا دوکابین شد و راهی شهر شد.
تمام راه، به همان جملهی مادر زهرا فکر میکرد:
«آدم چوپان، تمام سال باید چوبش همراهش باشه؛ تابستون باشه یا پاییز.»