
بچهها منتظر ناهید و کتابهایشان بودند.
ناهید که برای گرفتن کتابها به اداره رفته بود، کمی دیرتر از همیشه به مدرسه رسید.
همین که درِ کلاس باز شد، داوود و مریم با خوشحالی گفتند:
ـ آخ جون! خانم معلم کتابامونو برامون آورد!
اما ناهید برخلاف همیشه شاد نبود. آرام وارد کلاس شد؛ چند جلد کتاب با جلدهای چروک، رنگورورفته و گوشههای شکسته در دستش بود.
مریم یکی از کتابها را برداشت و گفت:
ـ خانم، کتابهای ما رو کجا نگه داشته بودید که اینقدر کهنه شدن؟
ناهید لبخند کمرنگی زد و گفت:
ـ حالا بچهها، جلد کتاب مهم نیست؛ داخلش مهمه. از امروز شما کتاب دارید و میتونید درسهاتون رو از روی کتاب بخونید.
داوود با همان صداقت همیشگیاش گفت:
ـ آفرین خانم معلم! مثل همهی حرفاتون، اینم حتماً درسته.
ناهید نگاهی به داوود کرد. چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:
ـ نه عزیزم... همهی حرفهای من همیشه درست نیست. خودت بعدها میفهمی که آدمها همهی حرفهاشون همیشه درست نیست.
مریم به کتاب نگاه کرد و گفت:
ـ مثل همین حرفتون که میگید کتاب نو با کتاب کهنه فرقی نداره. این که درست نیست!
ناهید لبخندی زد. گچ را برداشت و روی تخته نوشت:
«کتاب نو از کتاب کهنه قشنگتره،
ولی کتاب کهنه از بیکتابی بهتره.»
بعد رو به بچهها کرد و گفت:
ـ خب بچهها، حالا هر کدومتون پنج بار همین جمله رو توی دفترتون بنویسید تا برچسب «صدآفرین» بزنم.
داوود و مریم دفترهایشان را باز کردند.