ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۱ دقیقه·۳ ماه پیش

مدرسه ای با سه دانش آموز قسمت هجدهم

بچه‌ها منتظر ناهید و کتاب‌هایشان بودند.

ناهید که برای گرفتن کتاب‌ها به اداره رفته بود، کمی دیرتر از همیشه به مدرسه رسید.

همین که درِ کلاس باز شد، داوود و مریم با خوشحالی گفتند:

ـ آخ جون! خانم معلم کتابامونو برامون آورد!

اما ناهید برخلاف همیشه شاد نبود. آرام وارد کلاس شد؛ چند جلد کتاب با جلدهای چروک، رنگ‌ورورفته و گوشه‌های شکسته در دستش بود.

مریم یکی از کتاب‌ها را برداشت و گفت:

ـ خانم، کتاب‌های ما رو کجا نگه داشته بودید که این‌قدر کهنه شدن؟

ناهید لبخند کم‌رنگی زد و گفت:

ـ حالا بچه‌ها، جلد کتاب مهم نیست؛ داخلش مهمه. از امروز شما کتاب دارید و می‌تونید درس‌هاتون رو از روی کتاب بخونید.

داوود با همان صداقت همیشگی‌اش گفت:

ـ آفرین خانم معلم! مثل همه‌ی حرفاتون، اینم حتماً درسته.

ناهید نگاهی به داوود کرد. چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:

ـ نه عزیزم... همه‌ی حرف‌های من همیشه درست نیست. خودت بعدها می‌فهمی که آدم‌ها همه‌ی حرف‌هاشون همیشه درست نیست.

مریم به کتاب نگاه کرد و گفت:

ـ مثل همین حرفتون که می‌گید کتاب نو با کتاب کهنه فرقی نداره. این که درست نیست!

ناهید لبخندی زد. گچ را برداشت و روی تخته نوشت:

«کتاب نو از کتاب کهنه قشنگ‌تره،
ولی کتاب کهنه از بی‌کتابی بهتره.»

بعد رو به بچه‌ها کرد و گفت:

ـ خب بچه‌ها، حالا هر کدومتون پنج بار همین جمله رو توی دفترتون بنویسید تا برچسب «صدآفرین» بزنم.

داوود و مریم دفترهایشان را باز کردند.

کتاب
۰
۰
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید