
ماه مهر، با همهی اتفاقاتش، امروز برای ناهید، زهرا، داوود و مریم به پایان میرسید.
ماهی که با همهی بیمهریهایی که به مدرسهی مظلومآباد شده بود، برای بچهها رنگ دیگری داشت.
ناهید در این یک ماه، فقط معلمشان نبود؛ آغوش مادرانهاش را برای بچهها باز کرده بود و داوود، بیشتر از همه، به او وابسته شده بود.
ناهید درسها را فقط از روی کتاب به بچهها یاد نداده بود؛ با رفتار و کارهایش به آنها درس زندگی داده بود.
آن روز، داوود، مریم و زهرا سرحال روی نیمکتهایشان نشسته بودند و منتظر آمدن خانم معلم بودند.
مریم مشغول کشیدن یک نقاشی بود.
زهرا آرام کتابش را باز کرده و درسهایش را میخواند.
داوود هم مثل هر روز، مشغول نوشتن یادگاری روزانهاش برای ناهید بود؛ یادگاریهایی که هر روز روی یک تکه کاغذ مینوشت و به خانم معلمش میداد.
ساعت از ده گذشته بود.
اما امروز صدای قدمهای ناهید در راهرو نپیچیده بود.
صدای او از پشت درِ کلاس شنیده نمیشد.
دل شوره به دل هر سه نفر افتاد.
داوود گفت:
ـ قرار نبود خانم امروز نیاد؟
مریم شانههایش را بالا انداخت و گفت:
ـ حالا یه روز نیاد چی میشه؟
زهرا همچنان مشغول درس خواندن بود، اما انگار او هم گوشش به درِ کلاس بود.
داوود سرش را پایین انداخت و به کاغذش نگاه کرد.
هنوز یک خط از یادگاریاش باقی مانده بود.
ناگهان صدای باز شدن درِ حیاط مدرسه آمد.
بچهها از جا بلند شدند و از کلاس بیرون ریختند.
همه میخواستند ببینند ناهید آمده است یا نه.
اما ناهید نبود.
دو مرد، با خندههای بلند، به طرف کلاس میآمدند.
بچهها آرامآرام به داخل کلاس برگشتند.
داوود هنوز یک خط از صفحهی یادگاریاش را ننوشته بود.
درِ کلاس باز شد.
دو مرد وارد شدند.
مردی قدبلند، با ریش و موهای کمپشت، جلو آمد و رو به بچهها گفت:
ـ بچهها... خانم درستکار متأسفانه تصادف کردند و پاشون شکسته. تا وقتی دوباره ایشون تشریف بیارن، آقای آسوده به جای ایشون معلم شما خواهند بود.
کلاس در سکوت فرو رفت.
داوود به کاغذی که در دستش بود نگاه کرد.
یک خط مانده بود.
مداد از میان انگشتانش رها شد و روی زمین افتاد.
کاغذ هم از دستش سر خورد.
ماه مهر تمام شده بود، اما قصهی مدرسهی مظلومآباد تازه داشت وارد فصل دیگری میشد.