شهر نزدیک بود ولی ناهید تمام حواسش به بچه های مظلوم آباد بود؛ به داوود و خوشحالی اش از تعریفی که از معلم شنیده بود، به مریم که خودش معمایی بود که نمی شد یک جواب برایش یافت و به زهرا و خانه و خانواده اش.
غرق حس عجیبی از عجز بود، درست مثل آدمی که دلش برای کسی می سوزد ولی کاری هم برایش از دستش ساخته نیست.
یکی از آموزش و پرورش تماس گرفت و گفت: بیست روز دیگر نمی توانیم به بچه های مظلوم آباد کتاب درسی بدهیم.
ناهید دست هایش را مشت کرد، ولی کارمند تابع اداره بود و دیگر هیچ.
وقتی به خانه رسید، به اتاق رفت. از حیاط که می گذشت چشمش به یک لپ تاپ قراضه افتاد که گوشه ای رها شده بود؛ یادگار دوران دانشجویی اش.
لبخندی زد و گفت: شاید این کفش پاره ای باشد در بیابان
لپ تاپی کهنه که حداقل پی دی اف کتابها را باز می کند.
لپ تاپ را برداشت و خیابان پشت خیابان رفت تا به یک خدمات کامپیوتری رسید.
سلامی کرد و گفت: این لپ تاپ را برای تعمیر آوردم.
تعمیرکار تا چشمش به لپ تاپ افتاد، گفت: خانم، این آفتابه خرج لحیمه، بهتره یه نوشو بخری.
ناهید فکر کرد تعمیرکار از روی شکم سیری ناز می کند. لپ تاپ را برداشت و به مغازه ای که دویست متر پایین تر بود رفت.
تعمیرکار آنجا هم نگاهی تمسخرآمیز به لپ تاپ کرد و گفت: آفتابه خرج لحیمه.
ناهید خواست به خدمات کامپیوتری سوم هم برود، ولی این بار ذهنش جواب داد: آفتابه خرج لحیم.
لپ تاپ را برداشت و در همان کابینت کهنه داخل حیاط گذاشت.
شب شده بود. پاهایش سست بود و شکمش هم قاروقور می کرد. رفت سر یخچال. سه تخم مرغ داشت؛ آسان ترین گزینه برای شام.
روغن داخل ماهیتابه ریخت و دو تخم مرغ را انداخت. کمی هم رب به آن اضافه کرد. تخم مرغ ها شروع به جلز و ولز کردند.
تخم مرغ که پخته شد، ناهید سفره ای پهن کرد و شروع به خوردن کرد.
یادش افتاد دو ماه پیش، لحظات نیمرو خوردن با پدرش از خوردن کل منوی غذای رستوران های جهان لذیذتر بود؛ چون غذا خوردن دورهمی کیف دارد.
ولی پدرش انگار آخرین لقمه از سهم دنیایش را در دهان گذاشته بود.
