
شاخههای سپیدار خشک مظلومآباد با وزوز باد تکان میخوردند و صدایی به گوش ناهید میرسید؛ صدایی شبیه شکستن شاخههای خشک.
قرار بود داوود و مریم کنار درخت به ناهید برسند تا با هم به خانهی زهرا بروند.
اما ساعتها گذشت.
چشمان ناهید خیرهخیره اطراف درخت را میپایید، ولی نه داوود آمد و نه مریم.
چشمهای ناهید به راه مانده بود و افکارش مثل کلافی سردرگم شده بود.
«داوود کجاست؟ مریم چرا نیامد؟»
اما چه انتظاری میتوان از یک کودک هشت، نه ساله داشت که آن موقع شب سر قولش بماند؟ شاید انتظار ناهید از آنها بیمعنا بود.
ناهید زیر درخت قدم میزد و حرص میخورد. بالاخره با خودش روراست شد:
«چقدر آدم میتواند از یک بچه توقع داشته باشد؟»
بعد راهش را به سمت خانهی زهرا کج کرد.
هر قدمی که برمیداشت، ضربان قلبش تندتر میشد.
با خودش گفت:
«من یک زنم... این موقع شب ارزشش را دارد؟ مگر چقدر حقوق میگیرم؟ چندرغاز حقوق معلمی...»
چند قدم دیگر برداشت و زیر لب گفت:
ـ ناهید، دیشب چی خواب دیدی؟ مگه یادت رفته؟ بغلت رو برای این بچهها باز کن.
قدمهایش محکمتر شد.
تردیدش را قورت داد و راه افتاد؛ میخواست برود و حق زهرا را از دنیای بیرحم بگیرد.
رفت و رفت و رفت تا بالاخره خانهی زهرا مقصدش شد.
با دستهایش محکم به در چوبی خانه کوبید؛ یک بار، دو بار، چند بار...
اما دری قرار نبود باز شود.
ناگهان صداهایی عجیب از داخل خانه شنید.
صدای نالهی کودکانهای به گوش میرسید:
ـ من میخوام برم مدرسه... نمیخوام با تو بیام انارچینی و کارگری!
ناهید خشکش زد.
صدای زهرا بود.
زهرا داشت با پدرش مخالفت میکرد، اما پدرش فریاد میزد:
ـ آدم گشنه مشق و درس نمیفهمه!
فریادها بالا گرفت.
زهرا دیگر ماندن در خانه را به رفتن ترجیح نمیداد. فرار را بر قرار ترجیح داد؛ شاید تنها راه نجاتش از کمربند پدرش، همان در چوبی بود.
در باز شد.
چشم زهرا به سگک کمربند افتاد.
لحظهای بیشتر نمانده بود که پدرش او را به باد کتک بگیرد.
اما ناگهان...
بغل ناهید پناهگاه زهرا شد.