
آقای یوسفی عجلهای برای رفتن نداشت. روی یکی از نیمکتهای حیاط نشست و با خودش گفت:
«دیگه آقا مجید، بازنشسته شدی.»
کمی فکر کرد. یاد قسطها و قرضهایی افتاد که تا خرخره زیرشان مانده بود. لبخند تلخی زد و آن فکر را رها کرد.
چشمش به نیمکتهای قدیمی افتاد. یاد اولین روز معلمی خودش افتاد؛ مدرسهی عدالت، در یکی از شهرها. آن روز هم مثل ناهید دلهره داشت. نمیدانست اولین روز معلمی چطور خواهد گذشت.
سی سال گذشته بود و امروز ناهید، همان مجید سی سال پیش بود؛ دختری که برای نخستین بار پا به کلاس میگذاشت.
یوسفی از روی نیمکت بلند شد. قدیمیهای میگفتند روزگاری کلاس مدرسهی مظلومآباد سی دانشآموز داشته است؛ اما امان از مهاجرت...
قدمزنان به سمت کلاس رفت. میخواست آخرین حضورش پای تخته را تجربه کند. دستش را روی گچ کشید و لحظهای به تخته خیره ماند.
ناگهان متوجه شد کسی میخواهد وارد مدرسه شود.
به سمت در رفت.
با خودش فکر کرد شاید از معلمی بعد از باز کردن این در، چیزی جز خاطرات پرتکرار «آب، بابا، نان داد»، «دهقان فداکار»، «تصمیم کبری»، «کوکب خانم»، جمع و تفریقهای کودکانه و جدول ضرب با خود نبرد.
در را باز کرد.
درست حدس زده بود.
ناهید درستکار بود؛ دختری بیستوچهارساله که پس از فارغالتحصیلی از دانشگاه فرهنگیان، برای نخستین تجربهی معلمی به مدرسهی مظلومآباد آمده بود.
ناهید تا چشمش به آقای یوسفی افتاد، با احترام گفت:
ـ واقعاً خسته نباشید، بزرگوار. سی سال تلاش کم چیزی نیست.
یوسفی لبخند زد و گفت:
ـ دخترم، اولین روز معلمی برای من هم یک روزی همینقدر دلهرهآور بود. فقط یک چیز را یادت باشد؛ این روزی که امروز برای تو آغاز شده، یک روز آخر هم دارد. قدرش را بدان... تا آخرین روز.
آقای یوسفی ناهید را به مدرسه راهنمایی کرد. از کلاسها و بچهها گفت، از مشکلات مدرسه، از دفتر و برنامهها. بعد کلیدهای مدرسه را به او سپرد.
کلیدها را که تحویل داد، چند لحظه در دست ناهید ماند؛ انگار بخشی از سی سال زندگیاش را به او سپرده بود.
بعد آرام از مدرسه بیرون رفت.
ناهید وارد کلاس شد.
چشمش به تخته افتاد.
نوشتهی آقای یوسفی هنوز روی تخته بود.
ناهید گچ را برداشت. زیر نوشتهی او نوشت:
«بچهها، من نوشتهی آقای یوسفی را پاک نکردم.»