چند روز از کتاب خبری نبود و بچهها از روی گوشی ناهید درسها را میخواندند. روز ۱۰ مهر رسید. ناهید که به کلاس آمد، از مریم حال زهرا را پرسید.
مریم گفت: ـ حال زهرا بهتر شده، نه... اصلاً خوب شده.
ناهید گفت: ـ پس چرا مدرسه نمیاد؟
مریم نگاهی به ناهید کرد و گفت: ـ خانم معلم، باباش گفته دست تنهام، بیا بریم انارچینی.
ناهید گفت: ـ خب، بعدازظهرها بره.
مریم گفت: ـ نمیشه خانم معلم. به آدمی که از صبح نره سر کار، مزد نمیدن.
ناهید گفت: ـ پس میره که مزد بگیره.
ناهید خیلی توی هم رفت، ولی دیگر چیزی نگفت. کمی بعد گفت:
ـ امشب تو و داوود بیاید بریم خونه زهرا. ببینم باباشو میتونم راضی کنم حداقل نصف هفته رو بیاد مدرسه.
بچهها درسشان را خواندند و ساعت دوازده و نیم شد و مدرسه باید تعطیل میشد.
داوود گفت: ـ خانم معلم، میشه ظهر بیاید ناهار خونه ما؟
ناهید گفت: ـ خب، مامانت توی زحمت میفته.
داوود گفت: ـ نه خانم، وقتی کنار شما هستم خیلی خوشحالم.
ناهید گفت: ـ برو خونهتون، شاید یه سر اومدم، ولی ناهار نه.
داوود گفت: ـ نه خانم، امروز بیاید دیگه.
ناهید لبخندی زد و گفت: ـ ای بابا... باشه، فقط به خاطر تو. ولی نری به مامانت بگی خودش رو به زحمت بندازه.
داوود و مریم از مدرسه به طرف خانه رفتند. ناهید با خودش فکر کرد چرا رفتار داوود این شکلی است.
در همین فکرها بود که دید ساعت یک و نیم شده. در کلاس را بست و در مدرسه را هم قفل کرد و به راه افتاد.
چند قدمی که رفت، به پیرمردی رسید و گفت:
ـ حاجآقا، خونه داوود کجاست؟
پیرمرد گفت: ـ ما اینجا داوود نداریم.
ناهید گفت: ـ همون پسر هفت، هشت ساله رو میگم که مدرسه میاد.
پیرمرد گفت: ـ آهان، خونه خلیل عمله رو میگی؟
ناهید گفت: ـ آره، حاجآقا. اسم پدرش خلیله.
پیرمرد گفت: ـ یه چند قدمی برو، به یه کوچه میرسی. یه درِ قراضه آهنیه، اونجاست.
ناهید دوباره راه افتاد. پیرمردی دیگر از کنار او رد شد و به طعنه گفت:
ـ خانم سوسوله رو مرد نبوده تو رو تنها فرستادن مدرسه؟
ناهید یک لبخند تلخ زد و چیزی نگفت و به راهش ادامه داد.
به سر کوچه که رسید، داوود داشت با چند تا از بچههای بزرگتر تیلهبازی میکرد. داوود تا ناهید را دید، سریع به طرفش آمد. فقط خجالت میکشید بغلش کند.
ناهید لبخندی زد و گفت:
ـ این درِ خانه شماست؟
داوود گفت: ـ آره خانم.
ناهید گفت: ـ برو به مامانت بگو من اومدم.
داوود رفت و ماجرا را برای مادرش تعریف کرد. ناهید صدای مادر داوود را شنید که گفت:
ـ پسر، ما نون نداریم بخوریم، تو دختر شهری رو دعوت میکنی بیاد اینجا چی بخوره؟
داوود گفت: ـ من دوست دارم خانم معلم بیاد خونمون، چون خیلی مهربونه.
ناهید بدون اینکه خم به ابرو بیاورد، درِ خانه خلیل را زد. کمی که وارد حیاط شد، مادر داوود را دید که گفت:
ـ سلام خانم معلم، بفرمایید تو.
ناهید لبخندی زد و گفت:
ـ سلام، مزاحمتون نمیشم. فقط داوود بیاد بیرون، یه مقدار از درسش مونده که براش توضیح بدم.
بعد رو به داوود کرد و گفت:
ـ داوود جان، یه دقیقه بیا توی کوچه.
داوود حرف خانم معلمش را گوش کرد و همراه او از خانه بیرون آمد.
ناهید وقتی به کوچه رسیدند، آرام به داوود گفت:
ـ پسرجان، بدون اجازه پدر و مادر کسی رو دعوت نمیکنن خونه. ولی خب، به جای من غذا بخور. تو که بخوری، انگار من خوردم.
بعد خم شد و بوسهای بر سر داوود زد.
