
ناهید خسته بود و برای به خواب رفتنش کافی بود چشمهایش را ببندد. اول مهر ۱۳۹۵ تمام شده بود. دقیقاً ساعت صفر، به رختخواب رفت و چشمهایش را روی هم گذاشت. خستگی آنقدر زیاد بود که فرصت فکر کردن و رویاپردازی به او نمیداد.
سه بار سوره توحید را خواند و دیگر هیچ چیز را متوجه نشد.
اما فاصلهی خوابیدن تا بیدار شدن صبح، آنقدرها هم بیدردسر نبود.
او در خواب دید وارد مدرسهای شبیه مدرسهی مظلومآباد شده، اما هنوز وارد کلاس نشده بود. قدمبهقدم جلوتر رفت. صدایی آشنا به گوشش رسید؛ شبیه صدای پدرش. صدای بچهها هم میآمد.
ناهید گوش تیز کرد و صدا را شناخت. صدای داوود بود.
داوود به پیرمردی که صدایش شبیه صدای پدر ناهید بود، گفت:
ـ آقا اجازه، میشه براتون بنویسم؟
پیرمرد گفت:
ـ بنویس.
داوود چند دقیقهای مشغول نوشتن شد. پیرمرد که انگار پدر ناهید بود، گفت:
ـ بخون، پسرم.
داوود نوشته بود:
«خانم معلم گفت خطت خیلی قشنگه، برام بنویس.»
پیرمرد گفت:
ـ اینجا ما خانم معلم نداریم.
داوود گفت:
ـ چرا داریم.
این رفتوبرگشت ادامه پیدا کرد تا اینکه ناگهان پیرمرد مثل پرندهای از کلاس خارج شد.
همین که پیرمرد رفت، داوود شوکه شد و شروع به گریه کرد.
ناهید با شنیدن گریههای سوزناک داوود، در کلاس را باز کرد، او را در آغوش گرفت و گفت:
ـ نترس عزیزم، من اینجام.