محبوبه داد زد:
ـ آقا اسد! یه فکس از فرمانداری اومده. حتماً بخشنامه جدیده!
اسد گفت:
ـ بده ببینم چی نوشته.
محبوبه نگاهی به کاغذ انداخت و گفت:
ـ نه آقا اسد... اسم هاشم چنگیز رو آورده!
اسد با تعجب گفت:
ـ فرمانداری با این قلدر چه صنمی داره؟
محبوبه گفت:
ـ فکر میکنم صنمش اینه که جای شما گذاشتنش!
اسد هول کرد:
ـ یعنی چی؟
محبوبه گفت:
ـ یعنی دهیاریتون امروز تمومه، اسد!
اسد که رنگش پریده بود گفت:
ـ جونم رو به لبم رسوندی! بگو ببینم چی نوشته.
محبوبه شروع کرد به خواندن:
ـ «با توجه به شایستگیهای آقای هاشم چنگیز و مهارتی که در ایجاد نظم در روستا دارند، ایشان به مدت چهار سال به عنوان دهیار جدید صداقتآباد منصوب میشوند.»
اسد گفت:
ـ دیگه چی نوشته؟
محبوبه ادامه داد:
ـ «با ایجاد سمت جدید در دهیاری صداقتآباد، آقای آقممدلی به عنوان معاون اول و جانشین دهیار منصوب میشوند. همچنین خانم پریسا، دختر ایشان، به عنوان نماینده ویژه فرماندار در امور سیاسی صداقتآباد منصوب شده و انتخابات شورا نیز به مدت پنج سال به تعویق میافتد.»
اسد با ناباوری گفت:
ـ محبوبه، این قرتیبازیها دیگه از کجا اومده؟
محبوبه شانهای بالا انداخت:
ـ نمیدونم اسد، ولی مثل اینکه دارن در میزنن!
اسد گفت:
ـ کیه؟
محبوبه از پنجره نگاه کرد و گفت:
ـ آقا اسد... هاشم چنگیز و آقممدلی هستن. حکم فرمانداری رو هم دستشونه. میخوان بیان تو!
اسد سینهاش را جلو داد و گفت:
ـ هیچجا تو دنیا انتقال قدرت به این زودی انجام نمیشه! من هنوز دهیارم!
صدای هاشم از پشت در آمد:
ـ اسد! در رو باز میکنی یا با تیزی و زنجیر از قدرت خلعتون کنم؟
اسد و محبوبه که از ترس میلرزیدند، دستهایشان را بالا بردند.
محبوبه گفت:
ـ چشم، هاشم خان!
در دهیاری باز شد.
اسد و محبوبه هنوز فرصت نکرده بودند از جایشان تکان بخورند که آقممدلی با چوب، دو ضربه به کمرشان زد و گفت:
ـ زودتر! انتقال قدرت معطل شماست!
اسد و محبوبه پا به فرار گذاشتند.
کمی بعد، منیژه و مشبهزاد با ماشین از راه رسیدند. منیژه که راننده بود، ناگهان اسد و محبوبه را دید که مثل موش از دهیاری فرار میکنند.
منیژه گفت:
ـ محبوبه جان! چی شده؟
محبوبه نفسزنان ماجرا را تعریف کرد.
مشبهزاد که داستان را شنید، رو به منیژه کرد و با خنده گفت:
ـ علیاحضرت! دیدی آخرش ملکه نشدی؟ یک قلدر با کودتا شد پادشاه!
منیژه آرام برگشت و نگاهش کرد:
ـ چه من اینجا کارهای باشم، چه نباشم، ملکه جنابعالی هستم!
بعد در حالی که لبخند میزد، ادامه داد:
ـ حالا که طعنه زدی، پیاده میشی میری خونه.
بهزاد گفت:
ـ برای چی؟
منیژه گفت:
ـ رمان «ونوس خزپوش» رو خریدم، همراه با «زنذلیلی؛ هنری که باید آموخت». میخونی، نکتهبرداری میکنی و شب ازت امتحان میگیرم.
بهزاد با نگرانی گفت:
ـ امتحان؟!
منیژه گفت:
ـ آره. یه تست رو اشتباه بزنی، فردا مهریهمو میذارم اجرا.
بعد لبخندی زد و گفت:
ـ البته بهزاد جان، فقط برای اینکه دلم برات تنگ نشه، هر روز یه لقمه نون و پنیر و سبزی برمیدارم میام ملاقاتت!
بهزاد هنوز داشت فکر میکرد چه جوابی بده که منیژه در ماشین را باز کرد و گفت:
ـ زود برو بهزاد جان، وقتت کمه. کتابها هم بزرگه! من دلم نمیاد تو بری زندون آب خنک بخوری... زود برو، نمیخوام چشمم به ریختت بیفته!
در همان لحظه تلفن دهیاری زنگ خورد.
آقممدلی گوشی را برداشت.
صدای پریسا از آن طرف خط آمد:
ـ آقای لیاقتمدار گفته میخواد بیاد خواستگاریم. ازم خوشش اومده.
آقممدلی که تازه معاون اول شده بود، با ذوق گفت:
ـ بهش بگو :چرا شما زحمت بکشید؟! ما میایم دستبوسی و غلامی شما! شما ناسلامتی دایی فرماندارید!
پینوشت پایانی
این قسمت، پایان فصل سوم طنز «صداقتآباد» بود.
از پنجشنبه هفته گذشته، یازده قسمت از این مجموعه طنز نوشتاری منتشر شد و تقدیم شما دوستان عزیز ویرگولی شد.
حقیقتاً در این روزهایی که به سختی بر اکثر ما میگذرد و هرکدام به نوعی درگیر مشکلات و دغدغههای مختلف هستیم، شاید نوشتن یا ساختن مجموعهای با عنوان «طنز» در نگاه اول چندان پسندیده به نظر نرسد؛ اما هدف من از نوشتن «صداقتآباد» بیشتر نقد اجتماعی و سیاسی جامعه بود؛که شاید بتوان به شکل پر ایراد طنز تلخ باشد نقدی که البته با قلم الکن من در داستاننویسی، در قالب طنز روایت شد.
در پایان، از همراهی شما در این چند پست صمیمانه تشکر میکنم و یک درخواست دوستانه دارم:
نظراتتان را درباره «صداقتآباد» از من دریغ نکنید.
نقدها، پیشنهادها و حتی ایرادهایی که به داستانها میگیرید، برای ادامه این مسیر به من کمک خواهد کرد.خیلی علاقه مند به دیدن نظرهای شما هستم.
و حالا...
پایان؛ شاید برای همیشه، و شاید هم برای مدتی بعد...
چهارشنبه ۴ شهریور ۱۴۰۵ هجری خورشیدی