
منیژه چند ساعت بعد از مذاکره برد -برد با اسد خوابید. وقتی بیدار شد، سردردش کمی آرام گرفته بود. رو به مش بهزاد کرد و گفت:
ـ بهزاد جان، خواب دیدم تو پادشاه صداقتآباد شدی!
مش بهزاد یکدفعه سرش را بالا آورد: ـ من؟! پادشاه؟!
ـ آره! روی تخت سلطنت نشسته بودی، تاج هم سرت بود. همه هم میگفتن: «پادشاه صداقتآباد!»
مش بهزاد لبخند زد: ـ بالاخره مردم قدر منو فهمیدن!
منیژه گفت: ـ ذوق نکن، هنوز اول خوابه!
ـ چرا؟
ـ پرده تئاتر رو کشیدن.
ـ خب؟
ـ دوباره که باز شد، تو دیگه روی تخت نبودی!
ـ پس کجا بودم؟
ـ روی یه چهارپایه پلاستیکی!
ـ چرا؟!
ـ چون من شده بودم ملکه!
مش بهزاد با تعجب گفت: ـ تو؟!
ـ بله! همه فریاد میزدن: «علیا حضرت منیژه، ملکه قدرتمند صداقتآباد وارد میشود!»
مش بهزاد گفت: ـ یعنی من چی کاره بودم؟
منیژه گفت: ـ دلقک دربار
مش بهزاد با ناراحتی گفت: ـ من اعتراض دارم!
ـ اعتراضت هم در خواب رد شد!
ـ بعد چی شد؟
ـ تو گفتی: «بانو، قبله عالم، مرا عفو بفرمایید، من اشتباه کردم.»
مش بهزاد پرسید: ـ چه اشتباهی؟
منیژه گفت: ـ نمیدونم، ولی من عصبانی بودم. کفشم رو درآوردم پرت کردم طرفت و گفتم: «خاموش، بهزاد جان!»
مش بهزاد آهی کشید: ـ خیلی هم دموکراتیک بوده!
منیژه ادامه داد: ـ همین موقع اسد رو آوردن؛ دست و پاش رو زنجیر کرده بودن.
مش بهزاد گفت: ـ اسد چه کار کرده بود؟
منیژه رو به کاتب کرد و گفت: ـ بنویس!
کاتب قلم برداشت.
منیژه گفت: ـ «اسد صداقتآبادی، به جرم تلاش برای خیانت به حکومت علیاحضرت منیژه، به چرخاندن در سراسر صداقتآباد با آفتابه محکوم میشود!»
مش بهزاد چند ثانیه ساکت ماند، بعد به منیژه نگاه کرد و گفت:
ـ یعنی تو ملکه میشی و من میشم زیر دستت؟!
منیژه خونسرد گفت:
ـ نگران نباش عزیزم... الانم هستی!