
اسد پشت کامپیوتر نشسته بود و با پرامپتهای مختلف از ChatGPT میخواست برایش سخنرانی سالیانه دهیار را آماده کند. ده صفحه متن آماده کرده بود.
محبوبه وارد دهیاری شد و گفت: ـ آقا اسد، داری چی کار میکنی؟
اسد گفت: ـ دارم متن سخنرانی سالیانه دهیار رو آماده میکنم.
محبوبه نگاهی به صفحه کامپیوتر انداخت و گفت: ـ با هوش مصنوعی؟! مگه خودت عرضه نداری چند صفحه دروغ و چاخان جور کنی؟ مردم سادهتر از این حرفان! چرا برق الکی مصرف میکنی؟ کامپیوتر هم بیتالماله!
اسد گفت: ـ باید از ظرفیت هوش مصنوعی استفاده کنیم.
محبوبه گفت: ـ متن رو آماده کردی؟ ببینم...
چند خط را خواند و گفت: ـ اه! چه افتضاحی! پرامپت درست ندادی. اسد، برو بده منیژه پرامپت درست بنویسه؛ ناسلامتی اون از تو باسوادتره!
اسد با غرور گفت: ـ من دهیارم و اختیار تام دارم!
همان لحظه آق ممدلی وارد دهیاری شد و گفت: ـ اختیار تام؟! متن سخنرانی رو از آقای شایستهگزین، فرماندار، فرستادن. گفتن باید همین متن رو در مراسم بخونی.
محبوبه گفت: ـ این دخالت در امور داخلی صداقتآباده!
اسد هم گفت: ـ من متن سخنرانی رو بر اساس تجربههای زندانبانی خودم نوشتم!
آق ممدلی گفت: ـ این پررویی و حرفگوشنکردنتون رو به فرمانداری گزارش میکنم.
محبوبه جلو آمد و گفت: ـ من هم به عنوان مشاور رسانهای باید متن سخنرانی رو بنویسم.
آق ممدلی گفت: ـ به جان گوسفندام، اگه متن رو تو و منیژه به اسد بدین، دهیاری رو میکنم طویله گوسفندام!
محبوبه عصبانی شد: ـ تو غلط میکنی!
آق ممدلی هم از کوره در رفت و با چوب به صورت محبوبه زد. چند لحظه بعد صورت محبوبه زخمی و خونی شد. تلفن را برداشت و با پاسگاه تماس گرفت و گفت: ـ بیچارهات میکنم! تمام گوسفندات رو دیه میگیرم!
اسد که از این اوضاع دیوانه شده بود، نمیدانست چه کار کند.
در همین لحظه منیژه که از کنار دهیاری رد میشد، سر و صدا را شنید و وارد شد.
رو به اسد کرد و گفت: ـ اسد، میشه بگی اینجا چه غلطی میکنی؟! اگه نمیتونی ده رو اداره کنی، برو کنار، دهیاری رو بده به محبوبه!
آق ممدلی که این حرف را شنید، گفت: ـ تو لطفاً خفه شو، منیژه!
منیژه هم آب دهانش را به طرف آق ممدلی پرت کرد.
آق ممدلی که حسابی عصبانی شده بود، رفت مقداری لجن از استخر قنات آورد و روی صورت منیژه پاشید.
منیژه و محبوبه با دیدن این صحنه دنبال آق ممدلی افتادند. آق ممدلی هم پا به فرار گذاشت و خودش را به خانه رساند.
منیژه سریع به دهیاری برگشت و صورتش را پاک نکرد تا وقتی مأموران پاسگاه آمدند، آثار جرم روی صورتش باقی باشد.
پنج ساعت بعد، ماشین پاسگاه بالاخره رسید.
مأمور نگاهی به محبوبه و منیژه انداخت و گفت: ـ این چه وضعیه؟ چه کسی این کارها رو کرده؟
اسد گفت: ـ من شما رو میبرم دم خونه مهاجم!
مأموران به خانه آق ممدلی رفتند و او را در حالی که در باغ خانهاش با خیال راحت چای میخورد، قلیان میکشید و سرشیر میخورد، دستگیر کردند؛ طوری که انگار یک مفسد اقتصادی بزرگ را گرفتهاند.
چشمهایش را بستند، دستبند زدند و داخل ماشین پاسگاه انداختند.
چند ساعت بعد به اسد، منیژه و محبوبه خبر دادند: ـ متهم در پاسگاهه. بیاید شکایت کنید.
هنوز سه نفر راه نیفتاده بودند که گروهبان عدالتدوست، رئیس پاسگاه، تلفن زد.
گفت: ـ با توجه به بازجوییهایی که انجام دادیم و استعلام از مراجع عالی، بیگناهی آق ممدلی ثابت شده. بیاید پاسگاه و خسارت دادرسی رو هم پرداخت کنید.
منیژه با تعجب گفت: ـ ما که اصلاً دادگاه نرفتیم!
عدالتدوست گفت: ـ مهم نیست. چند ساعت وقت بندهخدا رو گرفتید. پولش رو هم باید بدید. زود بیاید کارت بکشید، وگرنه سرباز میفرستم جلبتون کنه!
منیژه گوشی را قطع کرد و با عصبانیت گفت: ـ این دیگه چه عدالتیه؟!
اما عدالتدوست بلافاصله شماره دیگری گرفت:
ـ الو؟ با مهندس لیاقتمدار کار دارم.
منشی گوشی را به آقای لیاقتمدار داد.
عدالتدوست گفت: ـ اوامر جنابعالی انجام شد. متهم تبرئه شد.
لیاقتمدار گفت: ـ خسته نباشید. فردا یه مهمونی داریم، بساط چنجه هم آماده است. بیاید، خوشحال میشیم!
عدالتدوست لبخندی زد و گفت: ـ حتماً مهندس. امر، امر شماست!
سلام به خواهرزاده ی گرام برسونید.