لینک بالا آخرین قسمت فصل دوم است که از امروز انشاالله فصل سوم را می نویسم.

مش بهزاد خسته و داغون، همراه منیژه به سمت صداقتآباد برگشتند. مراسم عقد برای هر دویشان کوفت شده بود؛ حالا دیگر نه مش بهزاد دهیار صداقتآباد بود و نه منیژه دهیار کاشتین.
همین که مش بهزاد به کنار جوی رسید، هاشم پوزخندی زد و گفت: ـ مش بهزاد! روی تخت دامادی نشستی، ولی از ریاست کلهپا شدی!
منیژه رو به هاشم کرد و گفت: ـ اولاً «بهزادی»، دوماً به کوری چشمهای آدمهای چشمتنگ، ما، یعنی من و بهزادجان ، دوباره بر شما رئیس میشیم.
هاشم که انگار تازه میدان را پیدا کرده بود، گفت: ـ مش بهزاد، لال شدی؟ اختیارتو دادی دست زنت؟
منیژه دید هاشم دستبردار نیست و کمکم دارد داد و هوار راه میاندازد. هاشم هم زنجیر را در دستش چرخاند و گفت: ـ مش بهزاد! به زنت بگو زبونشو نگه داره، وگرنه با همین زنجیر یه خط میاندازم تو صورتش!
منیژه تا این را شنید، لنگه کفش پاشنهبلندش را از پا درآورد و به طرف هاشم پرت کرد.
هاشم مثل الیور کان، کفش را با دستهایش گرفت و با قیافهای پیروزمندانه گفت: ـ ضعیفه! کفشت پیش من گرو میمونه تا دوباره از این غلطا نکنی!
مش بهزاد یکدفعه خونش به جوش آمد. کفش خودش را درآورد و پرت کرد سمت هاشم. لنگه کفش مش بهزاد به پای هاشم خورد.
هاشم هم عصبانی شد و افتاد دنبال مش بهزاد.
مش بهزاد که دید اوضاع دارد جدی میشود، یکهو پرید توی جوی آب. هاشم هم مثل کانگورو خودش را انداخت پشت سرش.
منیژه لنگه کفش دیگرش را درآورد، از پشت نزدیک شد و یک ضربه آرام ولی موثربه سر هاشم زد و گفت: ـ مردتیکه! کفشمو رد کن بیاد!
هاشم که کمی گیج شده بود، کفش را پس داد و گفت: ـ بفرمایید منیژه خانم! اینم لنگه کفشتون!
مش بهزاد هم از توی آب بیرون دوید.
آقممدلی که تمام صحنه را دیده بود، با خندهای که صدایش تا ده خانه آنطرفتر میرفت، خودش را به مش بهزاد رساند و گفت: ـ مش بهزاد، قدر زنتو بدون... از خودت مردتره!