پست ۵۱۰
بهزاد کنار در خانهٔ فرشته نشست. دلش از زندگی عجیب پر بود. حالا دیگر سهمش از دنیا یک سقف بالای سر هم نبود. بهزاد چارهٔ کار را در این میدید که مثل بقیه دل از صفاکوه بکند، ولی با کدام پول و کدام کار؟ انگار در قفس جبر فقر گیر افتاده بود.
با این حال، صورت پدرش مثل یک هالهٔ نورانی و زلال از ذهنش میگذشت.
چند ساعت کنار در خانه نشست. کسی از آنجا رد نشد تا اینکه حاج نادر که با ماشینش از آن کوچه میگذشت، سرش را از شیشه بیرون آورد و گفت: ـ دماغسوختهٔ گدا و گشنه میخریم!
بهزاد تحمل کرد و چیزی نگفت.
از نشستن کنار در خسته شد. به طرف اتاق خانهٔ فرشته که میرفت، تلفن زنگ زد. بهزاد زود خود را به خانه رساند تا تلفن را جواب بدهد.
گوشی تلفن را که برداشت، صدای لرزان مراد را شنید که با حالتی عجیب گفت: ـ جواد مرده!
بهزاد گفت: ـ چی میگی مراد؟
مراد گفت: ـ دیروز جواد که به طرف اصفهان میرفت، توی اتوبان تهران ـ قم چپ کرده.
بهزاد گفت: ـ حالا من از مردن برادرم واقعاً باید خوشحال باشم؟ فقط میگم خدا از سر تقصیراتش بگذره. اول و آخر، جواد همخون ما بود.
مراد چیزی نگفت و گوشی را قطع کرد.

چهارشنبه ۱۸ شهریور ۱۴۰۵ هجری خورشیدی