
پست پانصد و سوم
به نام خدا
جنازه را گذاشتند داخل قبر.
وقتی کار دفن تمام شد و خاک روی بدن علیمحمد ریختند. مردم از قبرستان دور شدند و برای فاتحه و ناهار به مسجد روستا رفتند.
ناهارشان را خوردند یکییکی راه خانههایشان را در پیش گرفتند.
مراسم که تمام شد، مراد به خانه برگشت و روبهروی بهزاد، فرشته و امیرحسین نشست.
فرشته سرش را پایین انداخته بود. چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:
ـ مراد،به نظرت جواد و عماد واقعاً چرا نیومدن؟ مگه علیمحمد باباشون نبود؟
مراد گفت:
ـ آبجی، حتماً گرفتار بودن.
فرشته یکدفعه صدایش را بالا برد:
ـ مراد، میشه ازشون طرفداری نکنی؟ من، یه زن، موقع مرگ بابام کنارش بودم. دو شب بالای سرش نشستم. اونوقت اون بیمعرفتا حتی برای کفن و دفنش هم نیومدن!
مراد چیزی نگفت. بلند شد، نفس عمیقی کشید و رفت توی حیاط.
گوشه حیاط ایستاد و سیگاری روشن کرد.
بهزاد رو به فرشته کرد و گفت:
ـ چرا سر مراد داد میزنی؟ جواد و عماد بیمعرفتی کردن، تقصیر مراد چیه؟
امیرحسین هم گفت:
ـ راست میگه. مراد که کاری نکرده.
فرشته دیگر نتوانست خودش را نگه دارد.
زد زیر گریه.
مراد صدای گریه خواهرش را از حیاط شنید. سیگارش را خاموش کرد و برگشت داخل.
کنار فرشته نشست و سر خواهرش را روی شانهاش گذاشت.
چند لحظه چیزی نگفت.
و اشک از چشمهای مراد هم سرازیر شد.